A trip: To lake district

British landscapes
Na 3 uur in de boot te hebben gezeten, hebben van10.01 uur tot ongeveer 21:57 uur gereden, best lang dus, maar het was een leuke rit en de moeite waard.

Ik beschreef het landschap van Engaeand als 'super mooi',  met veel bergen en Harry Potter bomen, Chinese muurtjes en schapen, koeien, meren en beekjes.

Prachtige koolzaadvelden

Er waren ook hele mooie velden, met felgele bloemen die lekker roken en op een weiland liepen varkens. Toen vond ik varkens opeens niet meer vies.
We reden steile heuvels op en af en keken onze ogen uit in de dorpen met mooie oude huizen, in mooie kleuren en lazen de gekke namen van de restaurants, cafe's en plaatsen. Er lagen best veel dode beesten op de weg. Zielig, vond ik dat. 

Disaster ahead

We reden op een weg, in een dal, en zagen in de verte opeens een file en overal politie. Er landde een helicopter. Er was een auto in de ravijn gevallen. Er was nog niemand gered. Mijn vader maakte weer eens praatjes. Een man zei dat het wel vaker gebeurde. Een voor een draaiden de auto's terug want het zou wel even duren, maar dat wisten wij niet.

Er stonden twee bussen voor ons. Mijn moeder, mijn broer en ik stapten uit en gingen een stuk verderop kijken. "There's nothing to see", zei de man die de helicopter bestuurde. Ja vast, dat wou ik niet geloven. Wij wisten wel beter, maar mochten dus niet kijken. 

Toen draaiden ook wij ons om en namen een hele omweg terug. Er zat niks anders op.

De volgende dag ontbeten we samen. Thuis deden we dat anders nooit. Gezellig. Ik sneed mijn brood in kleine stukjes, op elk stuk een andere salade. Een heel buffet dus.

The Kendal Castle

The Castle in Kendal. 

We maakten een bezoek aan een kasteel in Kendal, maar eerst moesten we naar een information center. Het was een heel gedoe geweest om de auto te parkeren. Uiteindelijk was het gelukt.

In het kasteel kon je heerlijk klauteren, leuke foto's maken van het landschap, van de  ruïne en van een paar eekhoorntjes.

Fear factor

Daarna gingen we op weg naar een plek dat Grisedale heet, want daar kon je lekker gaan klimmen in de bomen, net als bij Fear factor. De weg er naar toe was voor mijn broer op zich al een soort Fear Factor. Hij moest zowat huilen, toen we op een smalle weg een auto tegenkwamen en bijna van de heuvel kukelden. 

De weg was heuvelachtig en liep onder bomen door. Het landschap was prachtig. 

Mijn vader toeterde elke keer als we de bocht omgingen, want je kon niet zien of er iets aankwam. Het was net een achtbaan.

No reservations

Toen we eindelijk aankwamen bij het gebouw waar je moest inschrijven om te gaan klimmen, hoorden we dat het vol was. We hadden toch beter kunnen reserveren. 

Het werd een dagje zwemmen. Mijn vader moest mee omdat we niet alleen mochten gaan, terwijl het een super mini zwembadje was. Ik vond het volkomen onzin, want dat zwembadje paste wel 8 keer in het zwembad van het dorp waar wij woonden. 

Ik ging slechts 10 minuutjes het ijskoude water in een daarna in het bubbelbad. Je mocht daar pas in als je 15 jaar was of ouder, maar ik was 'Oost-Indisch blind'.

Williamson Parc, Lancaster

De volgende dag gingen we eerst naar Williamson Park.

Dat was een soort van heel groot park, met mooie gebouwen, een reptielengrot, een vogelkooi en een vlindertuin. Ik had twee dode vlinders gevonden, die ik mee had genomen naar huis. Ik wist niet of het mocht, maar ik kon het niet laten.

 Ik vond het zielig, dat die vlinders hun hele leven alleen in zo'n kooi zitten, zonder ruimte en dat ze monsters moesten zien komen en gaan. In mijn volgende leven zou ik toch geen vlinder willen zijn, besloot ik, want je bent wel vrij maar je kan ook in gevangenschap opgroeien en soms leef je maar een dag, of twee dagen of een weekje. 

We zagen een vrouw met wel negen kinderen. De kinderen 'gedroegen zich als apen'.

The Lancaster Castle

Het Lancaster kasteel was nog steeds een gevangenis, 

toen wij er waren.

We kregen een tour van een vrouw. Ze leek op een heks, vond ik, met een stem die ik goed vond passen bij het kasteel.

We bezochten de martelkamer en zagen  de  'Lunatic Chair', waar mens soms weken in vast werden gemaakt. We zagen de de cellen van vroeger met een metalendeur en boven een klein luikje. Sommigen hadden een paal als stoel en anderen alleen een houten lat als bed. Mensen moesten daar soms voor het stelen van een lepeltje, 6 weken zitten, werd ons verteld.

Sommige stierven al snel en bij anderen volgde een rechtszaak. Als ze schuldig werden gevonden werden ze gebrand, 'net koeien'. Met een brandijzer werd er een ' M' in hun huid gebrand, de M van medieval, slecht.

Daarna werden ze naar de martelkamer gebracht waar ze zoals de naam al verklapt werden gemarteld en soms weken doorbrachten op de 'Lunatic Chair'. 

Op het moment dat de klok luidde verzamelden mensen zich op het plein voor het kasteel. Dan volgde de executie. Je kreeg een touw om je nek en een klep werd onder je voeten weggeschoven en dan hing je. Kinderen werden betaald om aan je voeten te hangen, zodat je sneller zou sterven. 'Lekker leven had je na het stelen van een dom lepeltje.'

Er stierven zo'n 223 mensen op die plek, werd ons vertelde. Op een gegeven moment wisten ze niet meer waar ze de lijken moesten laten.

De jury die moest beslissen of mensen schuldig waren of niet niet hadden, volgens mij, een 'saaie' taak, want er lagen puzzels in de jurykamer. Ze zullen wel heerlijk gezeten hebben in die stoelen van 20.000 euro, waar wij niet op mochten zitten.

Een schilderij van Morecambe