'You may leave the Lake District but the Lake District will never leave you.'

Wachten, ik haat wachten!

We hebben een wandeling van bijna vijf uur gemaakt, maar we vertrokken pas laat vanuit het huisje omdat onze accu leeg was. We waren al om 10:45 uur klaar, ofzo, bleek onze accu leeg te zijn. Mijn vader had de koeler in de achterbak aan laten staan, 'dom, dom, dom, maar foutjes maken is menselijk maar niet zo paparig', vond ik toen.

We gingen bij het zwembad wachten tot de bus weer klaar was, zodat we weer konden gaan. 'Nou... dat was het langste en saaiste uur van mijn leven!

Ik was echt 'SUUPR' teleurgesteld. Ik dacht dat ik dood ging.

Toen papa had gebiebt, via de walkietalkies die we bij ons hadden toen we even naar het zwembad gingen, was ik ook als eerst weer het zwembad uit.

Een mooe wandeling



Een van de 17 watervallen

De wandeling in Berkshire met 1000 trappen en langs 17 watervallen vond ik 'SUUPR gaaf'. Het had die ochtend geregend maar daarna werd het heerlijk warm en de zon scheen.



Nog een waterval.

Het landschap om ons heen was heel mooi, met diepe afgronden, veel bomen, heuvels en rivieren. Er waren bijna geen dieren. Ik zag om precies te zijn, zoals ik het toen geteld had '2 naaktslakken, 2 torren, een hooiwagen, schapen, spinnen, heel wat muggen en een vogel.' Ik vond het belachelijk dat de mensen dat daar fauna noemden.



Toen we op de helft waren kwamen we een 'slimme' ijscoman tegen. Een ijsje ging er goed in na de lange en vermoeidende wandeling, waarvan we stuk voor stuk even veel genoten.



Honkbal

Op de terugweg naar  huis gebruikten we de navigatiesysteem niet meer. Daardoor dwaalden we heel wat rond. Na een 'leuk' potje honkbal in een park dichtbij Kirkby Lonsdale verzon ik dit gedicht:

'AU AU AU

OOGJE BLAUW

BAL IN OOG

ZAG REGENBOOG

VIEL IK NEER

DAT DEED ZEER'

Je kan op zich zelf wel verzinnen wat er gebeurd was.

Mijn vader had de honkbal naar me gegooid. Ik had de bal verkeerd opgevangen dus hij vloog regelrecht tegen mijn oog. Dat deed pijn. Ik zette het op een gillen, draaide letterlijk een rondje en viel op de grond.



Deze brug hebben we ook gezien! Prachtig!



Bijgekomen van dat 'leuke' potje honkbal stapten mijn vader en ik daarna uit bij een plek waar je kon vissen. Daar was een mevrouw die ons de oren van ons hoofd kletste. Ik vond haar wel aardig, schreef ik, maar ze deed alsof ik een kleuter was. Ze vertelde over boerderijen, waar we de dieren konden aaien en voeren. Ik trok de volgende conclusie: Als je 13 (bijna) bent, ben je in Engeland dus nog klein, in Nederland gelukkig niet. Het was opzich wel handig, want mijn ouders moesten voor mijn broer en ik minder entreegeld betalen dan in Nederland.

O,o papa boos

Op een gegeven moment was ik een van onze walkie talkies kwijt. Mijn vader werd heel boos en begon te schelden. Hij vergat vroeger nooit wat, zegt hij. Later was dat ding weer terecht.

GO APE

Toen was de dag was eindelijk aangebroken, de dag van het klauteren en klimmen in de bomen: GO APE! De zon scheen weer heerlijk maar het was een beetje frisjes. We waren twee uur te vroeg aangekomen op de plek waar we de bomen in zouden gaan. We liepen van tevoren even langs de 'sites' (1,2,3,4,5). 'Het leek heel eng maar als je eenmaal het vastklikken van die veiligheidsdingen onder de knie had dan was het helemaal niet eng meer!' 

Het was irritant, vond ik, want ik liep voor op en moest, omdat ik nog geen 16 jaar oud was, de hele tijd begeleid worden door mijn vader. Dat vond ik blijkbaar helemaal niks. Ik vond ook dat mijn vader aan het begin heel nerveus deed maar daarna viel dat gelukkig mee.

Vanaf de derde site moest ik, helaas pindakaas, dat had ik natuurlijk weer, naar de wc, dus kon ik niet echt genieten van de 'Tarzan Swing' en die was het engste. Mijn moeder ging niet mee. Mijn broer was namelijk bang en zij bleef daarom met hem achter . Ik schreef: 'Ik vond het wel zielig voor mams, want zij wou (denk) ik ook gaan klimmen. Ik zag wel hoe verdrietig ze keek.'



De Lake District heeft de diepste meren en hoogste bergen



Daarna zouden we gaan vissen en kanoën maar dat ging jammer genoeg niet door.  Mijn zusje en zijn gaan lopen langs het water. We gingen zonder mijn vader of moeder en gooiden stenen in het water. In de verte zagen we de hoogste berg van de Lake district (Scafell Pike).

Keswick

De volgende dag gingen we op weg naar Keswick, naar 'de Castle Rig Stone Cirkel'

Op weg daar naartoe lag ook de 'Round Table of King Arthur' en er was schijnbaar nog een cirkel van stenen maar die konden we niet vinden, dus we reden door.

The castle rig stone circle waar je 'magische krachten' kan voelen.

Ze zeggen dat je in de Castle rig Stone Cirkel magische krachten kan voelen. 'Dat voelde ik niet. In de 5 minuutjes die we in de cirkel stonden voelden we alleen de regen op onze kop en de koude wind die via onze kraag naar binnen blies.'

Musea

Toen we het doorhadden dat het buiten niks werd in 'dat pokkenweer' gingen we naar een Art & Gallery museum. Het bleek gratis te zijn. Daar gingen we schuilen voor de regen. Daar heb ik een opgezette vos geaaid. Ze hadden een gemummifiseerde kat en een piano gemaakt uit stenen.

Vervolgens gingen we naar een mijnmuseum. Dit kostte weinig en was ook erg leuk en interessant.

Mijnmuseum buitenkant

Wist je dat er tot 2003 mijnen in Engeland waren (die gebruikt werden)?

Wist je dat ze kanaries gebruikten om te kijken of er gas in de mijnen was? Als die beesten dood gingen, achter deze zin, plaatste ik natuurlijk een hele verdrietige smiley, moesten ze maken dat ze wegkwamen, gevolgd door  een geschokte smiley.

Ook in dit museum werden we behandeld als kleuters. Er werd ons verteld over dinosaurussen en ik moest lachen om de man met de dikke wenkbrauwen die het aan ons uitlegde. Hij speelde met een speelgoeddinosaurus!

Ja deze man was het!

Vervolgens gingen we het dorp in. Er liepen kinderen langs in hun uniformen. De meisjes liepen in korte rokjes en sprongen in de plassen. Je raakt zo'n uniform wel gewend, zei mijn vader, maar toen leek het me heel vervelend. Als voordeel bedacht ik dat je je dan nooit meer zorgen zou hoeven maken over wat je 's morgens gaat aantrekken en op feesten gemakkelijker kleren zou kunnen dragen die niemand ooit gezien had.

Ik schrokte twee blueberry muffins naar binnen. In het dorp hadden ze een snoepwinkel, dat smekkies in alle smaken verkocht en een soort grote cake, gemaakt van drop. We kochten niks.

Op de terugweg naar het  huisje was ik hotels gaan tellen, hoe verzon ik het? Het waren er super veel, soms wel 3 of 4 naast elkaar. Ik vermaakte me wel. Ik hield het bij door te turven. 'De schapen zouden pas veel strepen zijn!' In totaal had ik zo'n 55 hotels en logdges geteld in 30 minuten en daarna begon ik opnieuw en telde ik er nog 2 op de snelweg en nog 4 bij onze eigen lodge in de buurt.

De 'Windermere ferry' en de 'Coniston Lake'

The Windermere ferry to Hawkshead

We namen de ferry naar Hawskshead en zijn toen naar Coniston gereden. Daar zijn we gaan vissen. Eerst visten we vanaf de kant maar het was er erg ondiep. We vingen geen enkele vis!

Toen begon het opeens keihard te storten. We hadden niet genoeg regenjassen meegenomen en zijn toen maar onder onze picknickzeil onder een boom gekropen. Ik kroop dicht tegen mijn moeder aan, lekker warm.

Het waaide ontzettend hard. Er was zelfs een zeiler met zeilboot en al omgekukeld. Dit vond ik ontzettend grappig: 'een SUUPR geinig gezicht. Whaha'

Mijn vader en ik besloten weer te gaan kanoen en vissen, toen de wind weer was gaan liggen. We vingen weer niks. Drie mannen verderop hadden 1 vis gevangen. Mijn conclusie: 'Er zat dus niks in dat meer'.

 De rest van mijn familieleden en ik besloten toen even een uurtje heen en weer te varen in een boot om te  genieten van 'de view'. Er zaten in totaal 5 mensen op de boot.

Coniston water

A view of the Coniston water

Er werd ons verteld dat er een man in het meer is gestorven, toen hij met zijn boot een snelheidsrecord wou verbreken. Hij werd pas 34 jaar later gevonden, omdat het meer wel 120 feet diep is.

'In  the 20th century Coniston Water was the scene of many attempts to break the world water speed record. On August 19, 1939 Sir Malcolm Campbell set the record at 141.74 miles per hour (228.108 km/h) in Bluebird K4. Between 1956 and 1959 Sir Malcolm's son Donald Campbell set four successive records on the lake in Bluebird K7, a hydroplane. In 1966 Donald Campbell decided that he needed to exceed 300 miles per hour (483 km/h) in order to retain the record. On January 4, 1967 he achieved a top speed of over 320 miles per hour (515 km/h) in Bluebird K7 on the return leg of a record-breaking attempt. He then lost control of Bluebird, which somersaulted and crashed, sinking rapidly. Campbell was killed instantly on impact. The attempt could not be counted as a record-breaking run because the second leg was not completed. The remains of Bluebird were recovered from the water in 2001 and all of Campbell's body except for his head were recovered later in the same year. Attempts to find the head have been made with no success.' (Wikepedia, 2013)

Op de terugweg gingen we weer met de ferry. Op weg naar huis telde ik weer hotels en lodges. De dag ervoor had ik wel 110 hotels en lodges geteld. Ik stond er helemaal versteld van: 'Bijna elk huis wat je langs een autoweg tegenkomt is een hotel of lodge!'

 

Home sweet home

'Ik zal Engeland zeker missen, de rivieren, de heuvelachtige wegen, de bergen, de mooie huizen in/en de gezellige dorpjes en de gele bloemen aan de kant van de weg die zelf licht lijken te geven als de zon er op valt.

Ik zal, op een dag, weer terugkeren!

Dit alles speelde zich af in week voor moederdag in mei, 2005.

Mijn moeder heeft op een van de laatste dagen van onze reis naar Engeland per ongeluk de helft van de foto's van de camera gewist en ze had helaas ook maar de helft van de foto's al op een cd gezet.

'Zonde van de watervallen en go ape, schreef ik ' maar ik heb alles opgeschreven.'

Vandaar dus niet mijn eigen foto's maar foto's van internet, beelden die ik stuk voor stuk herken.

Ik schreef het volgende:

'Papa zal over een week of 2 wel vergeten zijn hoe jong hij zich voelde toen hij daar boven rondliep en tegen dat net botste en mama zal vergeten zijn hoe wij daar boven klauterden. '

Ik had genoten van mijn vakantie maar eigenlijk had ik thuis moeten studeren. De week dat we terug zouden keren zou proefwerkweek zijn en iedereen haalde slechte cijfers. 'Behalve de stuudjes die in Nederland blijven en goed gaan leren'.