'Wat had jij veel kleren aan!', zei ik. '1, 2, 3, 4, 5, 6!', telde hij. 'Ik heb er nog veel meer in de kast', zei hij enthousiast. ' Zullen we ze tellen?' Haha waarom ook niet.
Hij rende naar een ingebouwde kast, klauterde naar boven (O ja..op die leeftijd kan dat nog) en begon te tellen. Ook de lakens en de dekbedden.
Ik was benieuwd naar hoe het zou gaan. Het ging erg goed van 1 tot en met 39 en toen..volgde weer 30, 31, 32 etc. Tot zo ver kwam hij dus.
Toen hij voor de tweede keer bij 39 aan was gekomen bleef hij stil. '40', fluisterde ik. 41, 42, 43... Bij 49 aangekomen vroeg hij of ik even kon helpen. Natuurlijk. Met de 50, 60, 70, 80 en 90 hielp ik even. Na 99 volgde 100, dat wist hij wel. 'Knap hoor!!'
'101, 102, 103' enzovoort '108, 109.' Het bleef stil en toen schreeuwde hij blij: '200!!!'
'200, wauw wat heb jij veel kleren zeg!!
Daarna was het tijd om tanden te poetsen. Hij poetste zijn neus en stond er op dat hij zijn bovenste rij tanden had gepoetst. Ik stond er op van niet.
Vervolgens mocht hij, zoals beloofd, nog even wat kunstjes laten zien die hij kon doen op het bed van zijn ouders. Soms was het geen kunstje maar een grapje dus ik wist niet zo goed wanneer ik moest klappen of wanneer ik moest lachen.
Uiteindelijk gingen we naar zijn kamertje en gingen eerst op zoek naar de kameleon op elke bladzijde van het Grote Beestenboek en daarna nog even een stuk van
het Dolfje Weerwolfje stripverhaal. Een stripverhaal voorlezen is lastiger dan ik dacht. 'Je bent dit plaatje vergeten', zei hij steeds. 'Oh, sorry'. Maar daar staat bijna niks, dacht ik. Ik probeerde geen plaatjes meer over te slaan.
Kort na het verhaaltje, met alle plaatjes,
lag hij heerlijk te slapen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten