De juiste weg

De bus naderde de bushalte en de straatnaamborden af te speuren naar de 'George Bizetstraat', maar helaas. Ik overwoog het aan de buschauffeur te vragen voordat ik uitstapte maar dat deed ik niet. 'Dag meneer!', was het enige wat ik zei. 'Dag mevrouwtje', zei hij. Ik schoot in de lach, wenste hem een fijne avond en zo lachten we even met elkaar en sprong uit de bus.
Eenmaal uitgestapt stond ik daar maar een beetje om me heen te kijken. Wat nu? Het leek me een goed idee om het maar gewoon aan de eerste de beste persoon te vragen die langskwam. 'Bent u bekend aan deze buurt', vroeg ik dus aan de eerste de beste persoon die langs kwam. Het was een oude, redelijk deftig uitziende dame. Ze droeg in halflange rok, een poncho en ze had een Frans hoedje op. Ik schatte dat ze zeker 70 jaar of ouder was.  'Ik weet niet waar het precies is', zei ze terwijl ze er hard over na dacht, 'maar volgens mij is het daar achter ergens. Een beetje waar ik woon.' Ze wees in de verte. 'Loop maar met me mee!'
Nou zo gezegd, zo gedaan. Ik liep met haar mee.
Het was eigenlijk nog best wel een stukje lopen. 'U moet best een stukje lopen vanaf de bushalte naar uw huis', zei ik tegen haar. Ze zei dat het inderdaad een stukje lopen is. 'Maar zo is het nou eenmaal en het is goed om een stukje te lopen.' Ik gaf haar groot gelijk.

We hadden maar een klein stukje gelpen toen ze het zich weer herinnerde. 'Ja ik weet nu opeens weer waar de George Bizetstraat is', zei ze opgewekt. Ik moest er maar op vertrouwen dat ze het ook echt wist. Ik had niet echt een keuze. Ik was op volkomen onbekend terrein en dat zonder telefoon. Ik wist helemaal niks!








'Hier gaan we even tussendoor.' We liepen samen een stukje over het gras en gingen toen al zigzaggend, het was allemaal heel verwarrend, door wat smalle straatjes en poortjes tussen de huizen door. 'Ja het is hier best moeilijk de weg vinden. Mensen kunnen mijn huis ook vaak niet vinden als ze op bezoek komen'. Geen wonder...
'Dit is de componistenbuurt', zei ze toen we door de componistenbuurt liepen. Ik gaf toe dat ik eigenlijk niet veel van componisten af weet. Verder dan Mozart en Bach kom ik eigenlijk niet. Chopin misschien?

'Dan zijn we in ieder geval in de goede buurt', zei ik. Ik dacht aan George Bizet. Hij was waarschijnlijk ook een componist.' Nou, ik zou dit geen goede buurt noemen', zei de oude dame. Daarmee bedoelde ze dat ze het niet zo'n goede buurt vond om in te wonen. Ze verhuisde eigenlijk veel liever naar Zoetermeer. 'Ik bedoel dat het de juiste buurt is', corrigeerde ik mezelf.

We liepen stilletjes verder. We spraken nauwelijks met elkaar. Ik wilde heus wel wat vragen maar ik  wist niet zo goed waar ik beginnen moest. Zij leek er niet zo'n behoefte aan te hebben om echt met elkaar te praten. Zij wees mij "gewoon" de weg.
Ik liep dus het hele stuk gewoon achter haar aan en vertrouwde volkomen op haar en dat voelde best raar maar het voelde ook heel fijn. Het voelde haast alsof we een band hadden, haast alsof ze mijn omaatje had kunnen zijn. Ook al wist ik haast niets over haar, behalve dat ze in die buurt woont, het niet zo'n fijne buurt vindt, blijkbaar, en eigenlijk naar Zoetermeer wilt verhuizen en het niet erg vindt om een stukje te lopen.
Wij wees mij "gewoon" de weg en wist al helemaal niets over mij. Behalve dan dat ik op zoek was naar iets wat waarschijnlijk iets weg zou moeten hebben van een school of een buurthuis.


'Ik woon hier', zei ze op een gegeven moment ' maar ik loop nog wel een stukje met je mee'. Ze had haar huis dus bereikt maar liep er voor mij aan voorbij. Ik had het straatnaambordje waar ik naar op zoek was geweest al zien staan en was er van overtuigd dat ik het vanaf dat punt wel zelf zou kunnen redden. Zij legde het me toch nog eventjes uit. 'Zie je, daar is de George Bizetstraat, dan ga je daar de bocht om en dan loop je een stukje die kant op. Daar is een school en daar zou het dan moeten zijn!'


'Dankuwel!', zei ik . 'Graag gedaan', zei zij.

Misschien had zij, volgens haar, niet echt iets bijzonder gedaan. Zoiets zou toch iedereen doen?
Maar ik vond het bijzonder en ik vond het bijzonder vriendelijk. Ik kon haar eigenlijk niet genoeg bedanken.
Ik had haar simpelweg gevraagd of zij mij kon vertellen waar de George Bizetstraat ongeveer lag.
Ik had gevraagd of ze me in de juiste richting kon wijzen.
Ik had niet gevraagd of ze mij er mij er naar toe kon leiden
en toch had ze me haast  bij de hand genomen en was zij mij voorgegaan
en had ze mij, een compleet vreemde, de juiste en ook de kortste weg gewezen.


Wat als iedereen dat deed?
Wat als iedereen, al is het maar af en toe, die kleine moeite neemt?
Wat als iedereen elkaar op zo'n bijzonder vriendelijke manier de juiste weg wees?
Dan zouden we met z'n allen op de juiste weg zijn.