Gezellig op bezoek bij mij!

Buiten klonk er luid getoeter. Er volgde geen reactie. Mijn ouders waren blijkbaar niet van plan om te gaan kijken wie er om deze tijd van de avond voor de deur stond. Ze gingen onverstoord verder met tv kijken. 'Luie mensen', mompelde ik en liep vanuit mijn kamer naar de deur. Ik was me er van bewust dat ik het afgelopen uur in een vod door het huis had rondgelopen. Ik was tenslotte thuis en ik verwachtte geen bezoek. Wie kon het zijn?

Ik was eerlijk gezegd niet verbaasd om te zien wie er doodgewoon mijn tuinpad kwam oplopen. Het werd inderdaad weereens tijd dat hij langswipte. ‘Koel blijven, doe alsof je niet dolblij bent om hem te zien’, zei ik tegen mezelf. Maar mijn lichaam luisterde weereens niet naar het stemmetje in mijn hoofd en voordat ik er erg in had zat hij vast in mijn innige omhelzing wat iets weg had van een verstrengeling.

'Je stinkt!', zei hij opeens op een onaardige toon. Hij duwde me met een uitdrukking van walging op zijn gezicht hardhandig van zich af. Vervolgens liep hij langs mij heen mijn huis binnen en begroette mijn ouders met een grote glimlach. Ze begonnen daarna een gezellig praatje terwijl ik me naar de badkamer haastte.

Ik nam een kijkje in de Spiegel. Oei, ik zag er niet uit. Daar viel wel even iets aan te doen. In zo'n staat mocht hij me toch niet zien. Vervolgens besnuffelde ik mezelf. Wat stonk er dan aan mij? Ik had net een douche genomen. Ik was teruggekomen van de volleybaltraining en had mijn bezweette haar in een slordige knot gebonden en was daarna onder de hete douche gestapt. Ik was te lui en te laks geweest om mijn haar te wassen maar nu had ik daar spijt van en wenste ik dat ik het wel had gedaan. Maar het stonk toch niet? Het rook slechts een beetje muf misschien...

Ik gluurde om het hoekje van de deur en snelde naar mijn kamer. Ik was net in wat schone kleren geschoten toen mijn deur openvloog. Ik hield mijn adem voor een korte seconde in want ik wist wat er nu zou volgen. Dit is het moment waarop hij me vol overgave zou zoenen en in mijn oor zou fluisteren dat hij me nooit meer kwijt wou raken. Vervolgens zou hij mijn kleren van mijn lijf trekken en me op het bed duwen. Zo ging dat altijd.

Maar dit gebeurde niet. Dit keer ging het anders. Verbaasd en licht verontwaardigd keek ik toe hoe hij zonder me een blik waardig te gunnen op mijn bureaustoel ging zitten. Hij begon aan alle spulletjes op mijn overvolle bureau te rommelen en vroeg mij om een glas water.  Hij had blijkbaar geen manieren geleerd,dacht ik bij mezelf. 'Haal wat water voor me en vlug een beetje!' blafte hij me toe. Ik liep gedwee naar de keuken en reikte hem kort daarna een ijskoud glas water aan. Mijn hart maakte een flikflak en een achterwaartse salto toen hij me met zijn charmante glimlach voor het water bedankte.
Terwijl hij zich kostelijk scheen te vermaken met het onderzoeken van de spulletjes op mijn bureau begon ik een heel gesprek. Ik had hem tenslotte veel te vertellen. Hij was net zo geinteresseerd als altijd. Hij knikte soms en gaf af en toe wat afwezig commentaar. Na een kwartier vond hij hij het wel genoeg geweest.
'Ik ga er weereens vandoor' ,deelde hij mee.  Hij drukte een vluchtige kus op mijn lippen en weg was hij. Ik bleef verdwaasd achter.

Ik wierp nog even een blik uit het raam, hopend om nog een glimp van hem op te vangen voordat hij net zo vlug als hij had verschenen weer was verdwenen.


Ik was 17 jaar. Het was mijn eerste serieuze en hele slechte relatie, maar wel een goed verhaal.