Vrij-gezellig!

Dit is eigenlijk een vervolg op Young and wild and free (Ik zeg het alleen maar). 


Ik ben vrij-gezellig, ontzettend vrij en dat is vaak erg gezellig. Ik kan alles doen wat ik wil. Wie wilt dat nou niet? Gisteren had ik een afspraak voor een interview in Hengelo om 13:00 uur. Wat ga ik met de rest van mijn dag doen, vroeg ik mezelf af.
Op woensdagen heb ik nooit college en ik had mezelf om de een of andere reden niet ingeroosterd, dus er was genoeg ruimte om de woensdag zelf in te vullen, zoals dat meestal op woensdagen gaat.

Na het interview belde ik een vriendin op en besloot ik langs te gaan in Enschede. Ik was er toch in de buurt dus waarom niet? Als het kan, waarom niet?
Zo gezegd zo gedaan. Ik stapte in de trein van Hengelo naar Enschede, 7 minuten reizen.

Mijn accu liep ondertussen leeg en het schermpje van de telefoon, die me gedurende de hele dag en gedurende mijn hele reis gezelschap had gehouden werd zwart. Afgelopen met de pret, dacht ik, maar toen dacht ik: Nou en wat scheelt het? Eigenlijk was het best lekker en rustig zo zonder telefoon. In plaats van te gezichtboeken opende ik en echt boek en maakte ik me voor de rest geen zorgen om mijn lege accu. Er was geen enkel gesprek die niet tot de volgende dag kon wachten. Er was niemand zo belangrijk dat ik geketend hoefde te blijven aan die verdomde telefoon.

Ik kwam aan in Enschede, verdwaalde even maar kwam uiteindelijk terecht waar ik wezen moest.
Vrij-gezellig, dat was het zeker! Ik had haar al een tijdje niet gezien. We kletsten wat tijdens het studeren en het afronden van opdrachten door. We stonden net op het punt onze rammelende magen te gaan voorzien van een smakelijk hapje toen er een berichtje op mijn facebook pagina omhoog popte. Toen ik naam zag van degene die het berichtje verzonden had schrok ik.

Ik realiseerde me opeens iets ver-schrik-ke-lijks: Dit was geen "vrije'" woensdag die ik uit gewoonte op het laatste moment had besloten op te vullen. Ik had een tijdje geleden plannen gemaakt, die ik vervolgens straal was vergeten.

Ik staarde naar het scherm van de computer. 'Waar ben je Xeen', vroeg ze. 'Ik kan je niet bereiken.'
Ja klopt, mijn telefoon was bij overmate van ramp ook nog eens leeg. Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan. 'Ik ben al in je huis', zei ze toen. Toevallig stond de deur open en ze was gewoon binnen gelopen.


'Ik kom eraan!', zei ik meteen uit een soort reflex om haar gerust te stellen. Maar toen drong de waarheid tot mij door. Ik bevond me niet om de hoek. Het zou geen twee minuten duren om doodleuk de woonkamer binnen te lopen maar minstens twee uur omdat ik me bevond in een oostelijk uithoek van Nederland, terwijl zij in mijn woonkamer in Zeist zat, waar ze ook nog eens voor het eerst op bezoek was. Ik begon te stressen. Het liefst was ik meteen in de trein gesprongen maar ik besefte dat dat niet heel verstandig was om te doen, want dan zou ik haar waarschijnlijk niet meer kunnen vinden, zonder telefoon. Het was half 7 en al etenstijd. Hier was ik me ook van bewust. Ze stelde voor alvast naar de supermarkt te gaan en voor ons te gaan koken. Alles behalve dat, dacht ik.


Het was mijn fout en ik zou het oplossen ook. Ik vertikte het om haar voor mij te laten koken, nadat ik zo'n grote fout had gemaakt en het eigenlijk flink had verpest. We hadden elkaar al een jaar niet gezien en nauwelijks gesproken. Nu hadden we eindlijk een afspraak gemaakt en ik was het gewoon vergeten. Ik baalde.

Denk in oplossingen. Niet in problemen.

Maar we waren allebei vastbesloten elkaar te zien, dus dat scheelde Ik kon haar hersenen twee uur van mij vandaan haast horen kraken, tegelijkertijd met de mijne. Ik wist precies hoe zij zich voelde, omdat ik haar daar wel goed genoeg voor ken. Zij was op dat moment net zo hard als ik aan het stressen. Mijn hart bonkte.

'Wat ben ik dom! Hoe kan ik zo dom zijn geweest? Hoe kan ik zoiets zijn vergeten?', schreeuwde ik haast uit en ik bleef het verhalen tegen mijn vriendin in Enschede. Zij lachte mij uit omdat zij zich hier wel in herkende. 'Ik ben dus niet de enige debiel', grapte ze. Daar kon ik gelukkig wel om lachen.
Op sommige momenten is het beter om om jezelf te lachen dan te huilen. Dus ik lachte en ik lachte. Ondertussen bedacht ik een plan. Als je het flink verpest moet je het ook flink goed maken!

Na iets concreets te hebben afgesproken en afgesproken te hebben elkaar om kwart over 8 te ontmoeten bij de Burger King van het station van Amersfoort zei ik mijn vriendin, die ik was komen opzoeken, vaarwel en begaf ik me met haastige spoed naar het station. Om mijn andere vriendin niet twee uur op mij te laten wachten had ik bedacht ergens in een andere stad af te spreken, wel het liefst een stad die ik een beetje kende. Het werd Amersfoort. We spraken af samen uit eten te gaan. Ik zou trakteren. Dat was wel het minste wat ik kon doen om het goed te maken.

'Ik was net van plan weg te gaan. Ik vroeg me af waar je bleef!', zei ze opgelucht toen ik haar aantrof op een bankje voor de Burger King, precies waar we hadden afgesproken. Ik was op mijn gemakje komen aanlopen, netjes op tijd. 'He, maar we hadden toch kwart over 8 afgesproken', vroeg ik. Zij had kwart voor 8 begrepen. Had ze dat verkeerd begrepen of hadden we dat afgesproken? Ze had een half uur zitten wachten. Gelukkig heeft ze geduld, anders was alles alsnog in de soep gelopen.

Het was een hele opluchting voor ons beiden elkaar te ontmoeten op het station. Ik gaf haar een knuffel en we begonnen een gezellig gesprek terwijl we samen op zoek gingen naar een plek om te eten. We passeerden wat eetcafe's, een döner kebab tent, wat andere snackbars, een Mac Donalds etcetera. 'Een drie sterren restaurant  is misschien een beetje te duur voor mij op dit moment maar kies maar iets uit en geen fastfood', had ik gezegd nadat ze heel bescheiden voorstelde om gewoon een Turkse Pizza te gaan halen.' Geen sprake van!


Na een half uurtje dwalen door Amersfoort zaten we uiteindelijk gezellig tegenover elkaar aan tafel in een Chinees restaurant. We waren haast de enige gasten. Ik kreeg bijna medelijden met de mevrouw die ons bediende. Later vertelde de vrouw echter dat het restaurant al 30 jaar bestaat en dat het eerder op de dag heel druk was geweest. Het was een vriendelijke en schattige Chinese mevrouw. Ik voerde achteraf nog een gezellig gesprekje met haar. Ze had haar fooi dubbel en dwars verdiend. De service was heel goed en ze was heel vriendelijk. Het restaurant zelf was gezellig en traditioneel ingericht.

Alles wat er gebeurd was zat me nog steeds dwars dus ik bood nogmaals mijn excuses aan. 'Ik was niet boos hoor', zei ze, 'alleen gestresst'.  Ik voelde me rot over wat er gebeurd was en ging er nog even over door. 'Ik ben het al lang vergeten', zei ze. Gelukkig! Toch bood ik mijn excuses nog zo'n honderd maal aan!

We hadden heel wat bij te praten. Er vielen weinig stiltes en ik lachte zoals ik al een tijdje niet meer had gelachen. Het was niet alsof er een jaar voorbij was gegaan. Het was alsof de tijd stil had gestaan. Om 10 uur besloten we weer naar huis te vertrekken. De volgende dag moest ze weer werken en het was al best laat geworden.











'Sorry Xeen, maar ik ga wel vroeg naar bed hoor,' had ze gezegd. Dit vond ik prima.
En inderdaad. Om kwart voor 12 lag ze op mijn bed en was ze al verzonken in een diepe slaap. Ik keek naar haar en kon een glimlach niet onderdrukken. Ik had toch weer erg veel geluk bij een ongeluk gehad en  "dankzij" mijn grote  fout hadden we zelfs een leukere avond dan we aanvankelijk hadden gepland.

'Het vrijgezellen leven heeft ook zijn goede kanten', had ze gezegd tijdens ons gesprek het restaurant.
 'Maar ik ga niet vaak uit en ik ga ook niet met allemaal mannen zoenen etcetera en ik ga haast nooit op een date',  had ik gezegd. Dat waren de enige voordelen aan het vrijgezellen leven dat ik op dat moment kon bedenken.
Ik heb er niet echt behoefte aan vrijgezel te zijn, heb ik vaak gedacht. Een vriend hebben, dat is toch fijn? Maar nu ik er bij stil stond besefte ik dat ik inderdaad het echte vrijgezellige leven leefde waarin ik lekker kon 'freewheelen', met alle voor- en nadelen en 0,0% structuur en houvast.
Misschien was het beter zo, om volledig vrij te zijn totdat ik me ook werkelijk vrij bij iemand zou voelen. Anders zou ik toch weer een reden zoeken om te ontstappen aan de "de verstikking".


Dus er was van alles gebeurd, maar eind goed al goed. Het was heel vrij-gezellig! Maar ik besefte dat ik toch wat meer structuur zou kunnen aanbrengen in mijn vrij-gezellige leventje. Misschien zou dat zo slecht niet zijn. Misschien kon ik wat meer structuur goed gebruiken.

-Vervolg op freewheelen, geschreven op 6 juni 2013-