Bloeien moet!

Ik ga het in deze post echt niet alleen hebben over bloemen maar daar begon deze hele gedachtenstroom, waarin ik je wil meenemen, wel mee... 
Ga je mee? 

Ik ben, zoals vele vrouwen, gek op bloemen. Het is bizar hoe blij ik kan worden van een mooie bos bloemen. Daarom vind ik het fijn als mijn vriend bloemen voor me koopt maar soms koop ik ze ook voor mezelf.
Twee weken geleden kocht ik, voor mezelf, een mooie bos bloemen. Blij bracht ik de bloemen naar huis, stopte ik ze in een vaas en gaf ik ze een mooie plek, zodat ik ze elke dag zou kunnen zien.



De meeste bloemen bloeiden al snel. De meeste bloemen wel ja, maar de lelies niet. De lelies leken er geen zin in te hebben.

De afgelopen twee weken heb ik elke dag gekeken of de lelies al bloeiden en elke dag werd ik weer teleurgesteld. De eerste week zag ik het nog wel als een leuke verrassing. Welke kleur zouden ze toch worden, vroeg ik me af. De tweede week was de pret eraf.







Op een gegeven moment begon ik het zat te worden want, dacht ik: Ik word blij van bloemen met mooie kleuren en ik word niet blij van "saaie" knoppen.

De afgelopen weken -bizar eigenlijk, hoe druk ik me dus maakte om deze bloemen maar goed - gingen er allerlei gedachten door mijn hoofd:

-Waarom bloeien ze nog niet?
-Wat is er mis met deze bloemen?
en uiteindelijk:
-Gaan deze ***bloemen nog wel bloeien of wat?!
-Misschien moet ik de hoop maar opgeven. -Misschien wordt het niks met deze bloemen. -Misschien moet ik ze maar gewoon weggooien.

Ik legde het niet bloeien van de lelies zelfs meerdere malen vast - Hiernaast een voorbeeld- en ik klaagde erover tegen mijn vriend, die echt niet begrijpt dat ik me zo druk maak over bloemen.




Gisterenavond had ik al gezien dat de knoppen van de lelies open begonnen te gaan. Het zou dan toch gaan gebeuren, dacht ik blij!

Vandaag toen ik thuis kwam ging ik meteen kijken en daar was ie dan eindelijk: De eerste bloem! Maar ik kon er nog niet optimaal van genieten. Nu de andere drie nog, dacht ik meteen.

En nu komt dan eindelijk het moraal van dit verhaal over bloemen...Als deze hele post bij het denken over bloemen zou blijven zou ik het niet plaatsen want ik ben waarschijnlijk een van de weinige mensen die zo veel nadenken over bloemen.



Het moraal van het verhaal: Toen ik die bloemen eindelijk zag bloeien en blij was dat ik geduldig heb gewacht bedacht ik het volgende:

De mooiste bloemen hebben wellicht gewoon meer tijd nodig om te bloeien.
En dat geldt niet alleen voor bloemen maar voor ons allemaal.


We zijn geneigd ons te vergelijken met anderen die het beter hebben of die het beter doen dan wij.
We zijn geneigd om snel resultaten te willen zien, bij onszelf maar ook bij anderen.
We willen eigenlijk het liefst met alles in het leven meteen slagen, succesvol zijn. We zijn veeleisend ten opzichte van onszelf en vaak ook ten opzichte van anderen.
Niet bloeien, dat mag niet. Bloeien moet!



Maar misschien kunnen we onszelf en anderen soms ook wat tijd gunnen, zonder het "bloeien" te willen overhaasten. We zouden misschien wat minder veeleisend kunnen zijn en onszelf en anderen, en ook onze relaties, eens wat meer tijd kunnen geven om tot bloei te komen.








Om het even concreet te maken:

Ik kan wel willen dat het jongetje in mijn klas dat geen aansluiting vindt met anderen, omdat hij zich heel jong gedraagt, zich opeens ouder gaat gedragen en wel aansluiting vindt maar ik kan ook wat minder van hem eisen en hem wat tijd geven om zich te ontwikkelen. De anderen moeten hem dan maar accepteren zoals hij is.

Het jongetje in mijn capoeirales kan wel willen dat hij het net zo snel leert als de anderen in de les maar hij heeft blijkbaar gewoon meer tijd nodig. Ik kan niet van hem eisen dat hij het net zo snel leert maar hij kan dit ook niet van zichzelf verwachten. Als hij zich dit realiseert en een "growth mindset" ontwikkelt dan kan hij zich, op zijn eigen tempo, verder ontwikkelen zonder gefrustreerd te raken.

Wat ik wil zeggen: Ontwikkelen en opbloeien gaat niet vanzelf. Soms heeft het minder en soms heeft het meer tijd nodig. Laten we onszelf en anderen, die niet meteen voldoen aan onze hoge verwachtingen, die tijd dan ook geven om tot bloei te komen.
Ik weet dat het fijn is als het goed gaat maar bloeien gebeurt niet wanneer wij dat willen en bloeien gebeurt zeker niet omdat wij denken dat bloeien moet.