De berg

op sommige dagen dobber ik op de kabbelende golfjes.

op andere dagen lig ik in een staat van paniek hevig trappelend in een stormvloed

sinds kort kijk ik, dobberend of hevig trappelend in die zee, omhoog

ik verlang dan naar een plek op de berg

daar waar de golven, groot of klein, mij niks kunnen maken

daar waar ik nooit meer hoef te trappelen

en nooit meer bedolven hoef te raken

daar waar ik zelfs niet meer hoef te dobberen

daar waar ik alleen maar van de kabbelende of hevig klotsende golven kan genieten

daar, van waar ik alleen maar naar de chaos kijk,

en ondanks alles ...

niet meer die chaos om me heen

maar de rust voel
in mij

Als dit te vaag voor je is, of als je meer wilt weten over de gedachten achter deze post: Some insight