'Het maakt niet uit.'

Ik had vandaag mijn oppaskind opgehaald op school, zoals ik elke woensdag doe. We waren op weg naar huis en staken net een kruispunt over toen hij vertelde dat hij moest plassen. Niet weer he, dacht ik. Meestal volgt er na zo'n mededeling best veel stress en probeer ik met hem naar de dichtstbijzijde toilet te sjeezen, etc.
Ik vroeg nu of hij het kon ophouden totdat we thuis waren. 'Nee, laten we naar een cafe gaan om te plassen', stelde hij voor. Op zich een goed plan maar dit keer was er geen cafe in de buurt. ‘We zijn zo thuis’, zei ik en we liepen door richting huis. 
Hij begon in paniek te raken. We begonnen sneller te lopen. 'Oh nee, oh nee, ik plas in mijn broek', huilde hij op een gegeven moment. Hij plastte inderdaad in zijn broek en ik kon er niks aan doen. Dus daar stond ik dan, midden op straat, met een huilende kleuter die net in zijn broek had geplast. Hij was totaal van slag.

Wat deed ik toen? Ik probeerde hem te troosten natuurlijk. 'Het maakt niet uit, zei ik en 'Het kan gebeuren.'

Het haalde niks uit. Hij begon alleen maar harder te huilen.

En toen beleefde ik een moment van zelf-reflectie.

Ik zag mezelf op mijn hurken zitten met een kleuter die totaal over de rooie was. Het leek alsof zijn hele wereld was vergaan en ik hoorde het mezelf zeggen: 'Het maakt niet uit'.

Hoe kon ik nou zeggen dat het niet uitmaakte?
Inderdaad, voor mij maakte het niet zoveel uit. Het was hooguit een beetje vervelend en onhandig dat dit gebeurd was maar voor hem maakte dit heel veel uit, voor hem was het een ramp, een vernedering, falen. Bovendien zit een natte, plakkerige, stinkende broek waarschijnlijk ook niet heel comfortabel.

Door met 'Het maakt niet uit' te reageren moffelde ik, met alle goede bedoelingen en onbewust, al zijn gevoelens weg en toonde ik totaal geen begrip en dat is juist wat hij nodig had en wat elk kind nodig heeft: begrip.

Door dit inzicht veranderde ik mijn gedrag. Ik probeerde nu echt begrip te tonen 'Ik weet dat dit heel erg voor je is, dat het verschrikkelijk is dat dit is gebeurd,' zei ik onder andere. Ik toonde eerst begrip en ik erkende zijn gevoelens.
Daarna vertelde ik hem dat hij, ondanks dat het helemaal niet fijn was, door moest lopen zodat hij thuis snel onder de douche kon en een schone broek aan kon trekken.

Ik omhelsde hem en zo bleven we een tijdje zitten totdat het snikken ophield.We liepen daarna samen naar huis. Zijn broek was kletsnat. Hij was eerst erg stil maar na een tijdje begon hij heel zachtjes een liedje te zingen.

Later zocht ik onderstaand artikel op. Wij, als volwassenen, ontkennen gevoelens van kinderen vaak. We doen dit onbewust en met de beste bedoelingen maar

'Het erkennen van emoties levert veel op. Binnen het Oplossingsgericht Opvoeden is het één van de belangrijke uitgangspunten. Door te erkennen, krijgen kinderen het gevoel dat ze begrepen worden. En dat geeft rust en een fijn gevoel bij je kind.' 

en ik geloof dat het ook zorgt voor een betere band tussen een ouder/verzorger en een kind.

Lees het zelf:

https://psychogoed.nl/omgaan-emoties-kinderen/?fbclid=IwAR1Ib3G3EOoK3nnVT_ADXx6h5eQJq3ev0Ie0FYoqUF24vZjq1_UAjzES1TU