The feeling of the old days

De laatste tijd heb ik van die dagen waarop ik het liefst niet naar school ga. Het zijn van die dagen waarop ik naar hoorcolleges ga en met afdwalende gedachten naar de hoorcollege slides staar. Het zijn van die dagen waarop ik werk aan een opdracht maar liever lui dan moe ben, eigenlijk vind dat ik het toch niet goed kan doen. Het lukt allemaal toch niet. Dagen waarop ik niet ben zoals ik was. Dagen waarop ik het liefst al mijn boeken wegsmijt en het liefst niks meer lees. Dagen waarop ik me afvraag wat voor nut het allemaal heeft om die droge, saaie stof tot me te nemen. Boeken blijven boeken. Wat heb ik hieraan? Wat moet ik ermee? Die vragen spoken op zulke dagen constant door m’n hoofd.

Dagen werden weken waarop ik rond liep met de volgende gedachte:

 ‘If I would give a fart in space, that would make a difference. ‘  

Maar een  simpele dag als deze maakte het verschil.  Naar Ikea. En naar de bioscoop zoals vroeger. Sneak preview, een soort traditie. Ik heb het gemist.

Toen we na een lange tijd wachten in de rij eindelijk in de zaal zaten wachtte ik met spanning af om te zien welke film het vandaag zou worden. Trailer na trailer kwam voorbij, stuk voor stuk afschrikwekkende films. Ik hoopte dat het niet zo’n film zou worden…want dan zou ik zo snel mogelijk de zaal uit lopen of beter gezegd rennen, maken dat ik weg kwam.  Of misschien zou ik niet wegrennen en mezelf groot houden. Dan zou ik blijven zitten met mijn handen voor mijn ogen geslagen, totdat de film was afgelopen, en zou ik af en toe door mijn vingers gluren met de schrik in mijn hele lijf.

Ik had geluk. Geen horror, geen beelden uit de hel, geen mensen die bezeten waren of van de binnenuit langzaam maar zeker werden opgevreten door parasieten. Het was een actiefilm. Een actie film waardeer ik en deze zeker.
Ik wou er geen stukje van missen, behalve dan de stukjes waarin een mes voorkwam waarbij ik automatisch mijn handen voor mijn ogen sloeg en daarna vroeg  wat er was gebeurd.
De man in de film leek wel autistisch, ik somde in mijn hoofd wat symptomen op waar ik vanmiddag nog over had gelezen. De nare symptomen van een posttraumatische stressstoornis spookten ook door mijn hoofd toen ik zag wat de hoofdpersonen meemaakten.                                                                                                                                                              

De Marokkaanse jongeren achter ons maakten heel veel lawaai. Toen de film begon en direct na de pauze waren ze keihard aan het joelen. Niemand zei er iets van. Gelukkig bleven ze daarna stil, maar toch. Het irriteerde me. ‘Echt buitenlanders’, zei ik . Een grapje natuurlijk.

Ik dacht terug aan de stof waar ik me al een maand doorheen aan het werken ben, met de grootste moeite. Ik herkende het gedrag, dacht aan mogelijke oorzaken. 

Eerder op de dag heb ik ook zo’n moment ervaren. Ik liep door de Ikea met een vriendin en we zagen een Marokkaans jongentje bungelen aan zijn broers arm. Zijn broer sleepte hem met moeite voort.  ‘Als ik die moeder was…’ zei mijn vriendin. ‘Als ik die broer was…’ en zo bleef ze maar doorgaan.                                                                            Opeens zag ik het verband en kon ik de kennis plaatsen, die ik aan het begin van november hoor te beheersen. 313 pagina’s vol met oersaaie stof, een dikke pil waar ik me doorheen heb gewerkt. Elk woordje heb ik gelezen en belangrijke stukken heb ik onderstreept. Het jammere van onderstrepen is dat ik geneigd ben 7/8 van de tekst te onderstrepen, waardoor het onderstrepen weinig nut meer heeft, toch doe ik het.   

De puzzel viel in elkaar. Eerst waren het allemaal losse stukjes informatie waar ik als een autistisch kind wijs van probeerde te worden. Ik zag het geheel niet, door de bomen het bos niet meer.

Wat heb ik hieraan? Een terechte vraag, want als je niks doet met kennis dan is kennis niks waard. Maar vandaag heb ik die kennis uit de boeken gehaald en een plekje op de wereld gegeven. Ik heb de kennis tot leven geblazen, door er simpel weg over te praten en het te koppelen aan alles om me heen.

En opeens wist ik wat ik eraan heb, na een dagje gezellig naar de Ikea en gezellig naar de film.                 
Door even niet te proberen om alles te begrijpen werd het me allemaal een beetje duidelijker.  En voelde ik me zelf weer een beetje op m'n plek in de wereld.

Net zoals vroeger.