We liepen de oude herenpand binnen en bestegen de smalle trap. Toen bevonden we ons in een stijlvol maar vooral druk ingerichte kleine woonkamer, daarnaast de slaapkamer en aangrenzend ook een kleine knusse keuken. Overal stonden Chineze potten en beeldjes, Buddha's en kaarsen en lampen. De kleurrijk gestoffeerde banken lagen vol met een regenboog aan kussens met verschillende printen en in alle vormen en maten. Ik wierp een blik op zijn boekenkasten. De kasten zaten vol boeken over interieur, designers en bekende dure merken. Zijn boekenkasten waren rijkelijk gevuld maar helaas pindakaas kan ik voor interieur, designers en bekende duren merken geen interesse opbrengen.
De drukversierde slaapkamer met de paarse muren was prachtig om te zien. De jaguarprint gordijnen die er de vorige keer hadden gehangen waren verdwenen. De grote hoeveelheid kussens die op het mooi versierde grote hemelbed lagen trokken mijn aandacht.
Ik volgde het gesprek dat gevoerd werd maar half. Het was grappig en ik moest vaak lachen. Ze waren van mening en ik was het ermee eens, dat je eigenlijk soep maakt van jezelf als je in bad gaat. Al je bacteriën drijven namelijk om je heen terwijl jij je probeert te ontspannen. Wat is een bad nemen dan toch heerlijk als je er op die manier over nadenkt.
Het was gezellig. Het gesprek was interessant en hilarisch. Dus dat was allemaal leuk en aardig maar eten deze mensen niet?, vroeg ik mezelf op een gegeven moment af. Mijn hoofd bonkte omdat ik al uren niks gegeten had en mijn maag rammelde. Maar de homo, erg homo maar niet aanstellerig met een goede smaak voor mannen en een even goede smaak voor mode, moest zelfs nog even naar de supermarkt rennen om wat boodschappen te doen terwijl hij ons een uur geleden had uitgenodigd om bij hem te komen eten.
Arme ik, het voelde alsof er iets los zat in mijn achterhoofd en met elke beweging dat ik maakte schoot er een scheut van pijn door mijn schedel. Zo ging dat dus altijd. Naar mijn mening waren zij van mening dat eten altijd kon wachten, al het andere ging voor.
Arme ik. Als ik niet om de zo veel tijd wat eet word ik ziek, zwak en misselijk en niet te vergeten strondchagrijnig.
Zij praatten door en ik las mijn boek over Lulu Wang uit China die was aangekomen in Nederland, oftewel regenland. Een geweldig boek. Helaas kon ik er door mijn hoofdpijn niet meer optimaal van genieten.
Water drinken, daar deden ze ook niet aan. Ik was gedehydrateerd. Toch moest ik om de zo veel tijd plassen. Balen! Het kleinste kamertje van het huis was alles behalve uitnodigend. Ik herinnerde het me alsof het gisteren was. Het was daar ijskoud. Het kleine raampje stond blijkbaar altijd open. En toen moeder Natuur riep herinnerde ik me ook de wcdeksel. De wcdeksel moest ik omhoog houden voordat ik plaatsnam op de ijskoude wcbril, omdat het om de haverklap naar beneden kukelt. Het was weer net zo irritant als ik me herinnerde en net zo onhandig.
Hoe homo deze man ook is, het blijft een man en hoe kan hij staand plassen met zo'n wcdeksel? Hoe homo hij ook is, kon ik niet geloven dat hij ook de kleine boodschap zittend doet, ook al lijkt mij dat met zo'n wcdeksel zowat de enige manier.
Ik vroeg aan hem waarom hij de wcdeksel dan niet gewoon weghaalde maar nee, 'Een open wcbril zorgt voor een slechte Feng Shui.' Fijn, ons studentenhuis was dus gevuld met slechte Feng Shui.
Eindelijk konden we eten. Het eten was orgasmisch, woorden die de 'chef' graag gebruikte en ik schepte na de eerste bord nog wat eten op. Ik was verzadigd en mijn ogen waren moe van het lezen.
De godganse dag op straat zijn was dus toch niet mijn ding. Toch had ik een fijne dag gehad, ondanks de kou en de bevroren vingers die ik eraan overhield. Door Den Haag fietsen was heerlijk, maar toch was ik blij om eindelijk wat rust te krijgen toen ik 's avonds laat op de oncomfortabele te kleine bank in slaap viel, in een oncomfortabele foetushouding omdat ik mijn benen onmogelijk kon strekken.
Wel te rusten.
Verhalen die hiermee te maken hebben
Geen opmerkingen:
Een reactie posten