B-alen!

Om weer te beginnen, dus verder te gaan vanaf het moment dat ik besefte dat ik nog 15 minuten verwijderd was van het vliegveld en nog 12 minuten had om in te checken voor mijn vlucht.                                                                    

‘You can take a taxi.’ had een aardige man gezegd toen hij merkte dat er een meisje paniekerige rondjes liep.

‘But i don’t have any money.’

Hij liep met me mee naar de dichtstbijzijnde geldautomaat, die naar mijn gevoel te ver weg lag.

Nadat ik hem had bedankt rende ik naar de taxi’s, die een eind verder op op een rijtje stonden.

 Ik besefte niet dat het in rijtjes staan ook nog iets anders te betekenen had dan gewoon in een rijtje staan.

 Ik klopte bij de eerste de beste taxi op het raam. ‘Non. Non.’ zei de mevrouw en daarna zei ze nog iets wat ik niet verstond en waar ik ook geen aandacht aan besteedde.  Oh, ze is vast buiten dienst, dacht ik en haastte me naar de volgende taxi in de rij.  Deze wilde me ook niet helpen, maar maakte het me in het Frans duidelijk dat ik naar de eerste taxi in de rij moest stappen. Ik bedankte hem en deed wat me verteld was. Ik was nog 3 taxi’s verwijderd van de eerste in de rij en haastte me nu nog meer. 

Hijgend en puffend sprong ik bij een man in de auto.  Het was een forse man van rond de 80 kilo en 1,70 meter kort, schat ik.  'Hello, can you bring me to Charleroi airport. You can have more money but please I need to catch my plane,' vroeg ik nu in een staat van paniek.  Ik bleef aardig rustig maar de zenuwen gierden door m’n lijf toen ik de minuten voorbij zag tikken naast de kilometerteller van de man die zijn best deed om zo snel mogelijk door het verkeer te manouvreren. 

Hij deed zijn best en dit waardeerde ik enorm. Zelf in de situatie waarin ik verkeerde kon ik een glimlach niet onderdrukken. Af en toe vloekte hij zelfs in het Frans wanneer een randdebiel op een slakkentempo voor ons uit reed en ons op die manier de weg versperde. Geweldig vond ik het hoe deze man met mij mee leefde.

Het was vast niet de eerste keer maar vandaag zou zijn lucky day zijn. Uit haast maar ook uit dankbaarheid duwde ik uiteindelijk, aangekomen bij de airport, een briefje van 50 euro in zijn handen. “Keep it all’, zei ik en maakte dat ik wegkwam. Ik hoorde nog net hoe hij mij bedankte en mij succes wenste. 

‘But the taxiride will take you 15 minutes and will cost you 20 euros, had de aardige man bij het vliegveld gezegd. Ik was 5 minuten te laat. De incheckbalie zou nu al gesloten zijn, maar toch beproefde ik mijn geluk. Eenmaal aangekomen bij de incheckbalie bleek het niet meer mogelijk te zijn om mijn baggage die in de baggageruim moest gaan in te checken, hier was het te laat voor. 

‘But I have only this, I can take it in the plane with me', zei ik. Ik snapte niet wat het probleem was. Ik reisde toch altijd met dit kleine koffertje en nam het altijd mee in het vliegtuig.

De vrouw achter de balie vroeg aan mij om te kijken of mijn koffer in het rekje paste dat daar stond, om de afmetingen van de koffers te meten.  Natuurlijk paste mijn koffer niet in dat rekje. Het stond bol van mijn weinig maar slecht ingepakte kleren (Luisterde ik maar wat beter naar mijn moeder) . 

Ik kon mijn rugtas meenemen maar moest de enige koffer, die ik normaal gesproken als handbagge gebruik waar ik ook naartoe ga, achterlaten werd me verteld en dit kon ik dan bij terugkeer op halen.

 Ik twijfelde geen moment.  ‘Go to the information desk and then you can leave your luggage there and come back.’ Wat een ver-schrik-ke-lijk voorstel. 

Gelukkig had ik niet uitgebreid spullen gepakt maar had ik om half 8 ’s morgens kort voordat ik uit huis vertrok wat kleren in mijn koffer gekwakt, voornamelijk ondergoed. 

Kleren kon ik altijd kopen. Het belangrijkste was, vond ik, toch echt mijn paspoort, telefoon en mijn geld.

Mijn telefoon was de vorige dag inderdaad erg goed van pas gekomen maar het had niet kunnen voorkomen dat ik veel te  veel rondjes door Brussel had gelopen, hopeloos verdwaald natuurlijkMaar nu ik had gezegd dat het belangrijkste mijn paspoort, telefoon en geld waren kon er net zo goed naar leven (Practice what you preach).

Het was 08:20 uur, mijn vliegtuig zou om 08:45 uur vertrekken. Er was nog tijd.

Ik deed wat me gezegd werd en rende naar de information desk. Daar gaven ze aan dat ze me niet konden helpen. ‘There are cabins a little further and you can put your luggage in there.’ Cabins? Ik rende op en neer binnen het vliegveld maar kon de cabins niet ontdekken.

Toen ik om hulp vroeg aan een voorbijganger werd ik verwezen naar de ‘lost &found’ balie. 

Wat ik daar had te zoeken wist ik niet maar ik wist niet waar ik het dan wel moest zoeken, dus ik liep er vol goede moed heen.  Vervolgens werd ik, door de vrouw achter deze balie verwezen naar buiten, ,daar waar de cabins zich echt bevonden.

De tweede aardige man van de dag, die merkte dat het allemaal even niet wou lukken en dat ik helemaal over de rooie was, begeleidde me naar de kluisjes die zeker 500 meter of meer verderop bleken te liggen. ‘Why is everything here so far?’, vroeg ik hijgend en puffend. De grote afstanden op het  vliegveld vrachten mij nu niet dichter bij mijn doel, namelijk dat vliegtuig halen.

De man had me verteld dat ik geld nodig had om mijn koffer achter te laten, 7 euro per dag. 

Ik haastte me naar de dichtstbijzijnde geldautomaat en haalde 40 euro uit de muur. Daarna liep ik naar de cabins, wat een rij kluisjes bleek te zijn.  De automaat naast de kluisjes gaf, nadat ik mijn baggage in het kluisje had geduwd aan dat het niet mogelijk was om mijn baggage achter te laten.

Onmogelijk? Onmogelijk, hoe was dat mogelijk? Meende dat stomme automaat dat nou echt? 

Misschien lag het aan het kluisje bedacht ik en probeerde daarom nog 2 andere kluisjes uit. 

Het was hetzelfde verhaal met het tweede kluisje, maar het derde kluisje viel met een klik dicht. 

Ziezo, dacht ik. De automaat gaf aan dat ik 9 euro moest betalen, waarschijnlijk als ik mijn koffer er weer uit wilde halen, dacht ik. Hoe het precies zat en hoe ik precies mijn koffer weer uit het kluisje zou moeten halen zou ik wel zien als het zo ver was, na een welverdiende vakantie.

Ik heb een hand vol ondergoed eruit gevist, mijn toiletspullen,  de broodstengels die ik in Belgie voor mijn achternicht had gekocht propte ik er ook bij en mijn tijdschriften en boeken kregen ook elk hun eigen plekje in de nu uitpuilende rugzak.  Mijn kleding bleef achter. Kleding dat kan ik vast lenen of ergens kopen, dacht ik.  Een ander boek dat er niet meer in paste hield ik in mijn hand vast terwijl ik me terughaaste naar de incheckbalie met het zweet op mijn voorhoofd.

Toen ik eindelijk door mocht lopen, nu iets dichter bij mijn doel, kwam ik tot stilstand bij de securité. 

Ik maakte het ze overduidelijk dat ik geen geduld had voor al die flauwe kul maar mijn vliegtuig moest halen terwijl zij mijn tas uitgebreid ondersteboven haalden en het merendeel van mijn spullen, waarvan ik de helft gisteren heb gekocht  in de prullenbak kwakten. 

Daar ging mijn gezichtsreinigingsmiddel die zo’n 9 euro had gekost en daar ging de bodylotion waar mijn lichaam elke dag naar snakt, dat ik voor een koopje had gekocht, 2 voor 10 euro. 'This is too big', zei een man. Hij hield het relatief kleine flesje met Argan olie, die heel goed bleek te zijn voor mijn haar, maar slechts 4 euro had gekost in zijn hand.

‘But no, I bought that yesterday!’ exclameerde ik, de tranen vlogen in mijn ogen.  Die morgen was ik zo blij geweest met het resultaat nadat ik een grote hoeveelheid van het goedje in mijn haar had gesmeerd. Mijn haar glom en leek zowaar levend te zijn en niet dof, droog en morsdood. 

De argan olie verdween ook in de prullenbak, ondanks dat ik hevig tegensputterde. Ik nam mezelf voor om het goedje op de terugweg weer aan te schaffen, maar toen bedacht ik me dat ik op mijn weg terug waarschijnlijk niet meer in Leuven zou komen.
Note to self: Onthoud dat huile d’argan een magische werking heeft, ook al wist je dat natuurlijk al lang omdat je tante het daar laatst nog over had.

Er waren een heleboel minuten voorbij gegaan, te veel minuten. De vrouw van de securité was naar iets op zoek in mijn tas.  Ze leek verward omdat ze het maar niet kon vinden.   Ik hielp haar een handje. Vastbesloten om nog steeds op het vliegtuig te stappen haalde ik mijn fles water, die ik altijd in hetzelfde aparte vakje stop, uit mijn rugzak. ‘Are you looking for this?’  Ja, daar was ze inderdaad naar op zoek.  Ik schrok. Ze zou toch niet als een ijs-koud konijn mijn Adidas fles, die oorspronkelijk niet eens van mij was, in de prullenbak doen verdwijnen?  Ze gooide het niet in de prullenbak maar verdween ermee uit het zicht.‘Le toilet?’, vroeg ze aan haar collega voordat ze met het flesje wegliep. Godzijdank kwam ze daarna met mijn lege fles terug, die ik in hetzelfe vakje in mijn tas terugstopte. 

Pisnijdig, maar zonder al te veel tijd om stil te staan bij al het geld dat ze in de prullenbak hadden gegooid rende ik richting de gate.  ‘gare closuté’ zag ik staan.  Het was toch het proberen waard.  Ik rende eerste de verkeerde kant op. Toen ik de gate had gevonden, die 5 minuten geleden was gesloten was er geen man noch muis te bekennen. O, neeeee! Ik huilde grote krokodillentranen en snakte als een astma-patient naar adem. De meeste mensen keken om. Ik schreeuwde het haast uit van ellende. Volgens mij kon het hele vliegveld mij horen janken.

Ik rende weer naar boven richting de plek waar ik had ingecheckt. 

‘Can’t you arrange anything? It’s only been  5 minutes!’ probeerde ik.  Fransen bleken ijskoud te zijn (ijskoude lapins die precies  volgens de regels leven en geen uitzonderingen maken). ‘No, the plane already left.’  Ik stelde het mezelf voor hoe het had geklonken toen ze mijn naam opriepen. 'Miss Wever, you are delaying the flight', of iets dergelijks. Dit had ik niet gehoord. Het is altijd mijn droom geweest om een keer mijn naam door het vliegveld te horen klinken, maar pech gehad.

Inderdaad, ik had echt  heel veel pecg gehad. Mijn naam was niet omgeroepen en niemand van het Franse personeel kon of wou me helpen, met wat dan ook. 

Het vliegtuig was weg en weg-is-weg.

Balen!

Het volgende deel van het verhaal is complete B-ullshit!