Ik had mijn vlucht gemist
en was dus gestrand op airport Charleroi Sud.
Het was wat het was en
daar viel weinig aan te doen. Maar nu dat het was zoals het was en nu ik niet in
een vliegtuig zou stappen wou ik als de wiedeweer weer al mijn spullen die ze voor niets in de prullenbak hadden gegooid terug en wel nu meteen!
Ik dook onder het lint
door dat de weg moest versperren en wou net naar de boosdoeners toelopen toen ik
tot halt werd geroepen, want dit was natuurlijk niet de bedoeling. Ik maakte er een groot
drama van en liet mezelf op de grond vallen, mijn gezicht vol grote
krokodillentranen. Iedereen moest en zou het weten dat deze mensen mijn spullen
helemaal voor niets in prullenbak hadden gegooid en me nu geen kans gaven om in
de prullenbak te graven en mijn spullen weer uit de prullenbak te vissen.
‘It’s not possible.
It’s not there anymore. If you look outside you can see where it all goes.’ Nou
nee, ik zou niet naar buiten kijken.Waarschijnlijk spraken ze wel de waarheid,
helaas pindakaas.
Mijn spullen lagen dus
op een grote hoop met spullen van andere mensen die veel van hun spullen misschien ook de vorige dag haddn gekocht en het op een grote hoop moesten zien verdwijnen.
Vervolgens zouden de
spullen gaan naar wie weet waar naartoe en je zag ze nooit meer terug. Het zou
een schrale troost zijn geweest als ik mijn bouteille avec huile d’argan in
mijn haar kon smeren (Haha, niet echt).
Maar nee, weg was weg. Het vliegtuig was weg
en mijn spullen waren weg. Nadat ik er dus een
enorm drama van gemaakt had, zonder resultaat, werd het tijd voor een ander
plan.
Ik ging op zoek naar
een mogelijkheid om internet te gebruiken. In België doen ze niet aan gratis Wi-Fi
op het Airport Charleroi Sud, dus betaalde ik 10 euro voor een ticket om
internet te gebruiken.
 |
| Azerti toetsenbord, onmogelijk ding! |
Toen ik een uur later
eindelijk had uitgevonden hoe ik een apestaartje tevoorschijn moest toveren op het Azeti toetsenbord was ik ik mijn 10 euro al verloren. Nogmaals gooide ik 10
euro in het verdomde apparaat.
Een vrouw die me zag
worstelen met de computer bood me haar computer aan en stond op. Ze was ervan overtuigd
dat de computer die zij had gebruikt niet zo raar was als de mijne, maar die
was net zo raar.
Alle’s w’s veranderden
in z’en en alle a’s in q, totdat ik besefte dat dit alleen gebeurde wanneer ik
op automatische piloot blindtypte.Vanaf dat moment kon ik
een normaal woord schrijven als ik maar genoeg aandacht richtte op het
toetsenbord, wat veel van mijn kostbare geduld en aandacht vergde.
Een man naast me stond op. Ik had hem in het kort verteld wat er gebeurd was en deelde had mijn ergenissen over het toetsenbord met hem gedeeld. 'Have a nice day!', zei ik toen hij opstond en wegliep. 'Thank you,' zei hij 'but I think you need it more than I do.' Ik glimlachte. Wat een aardige man.
Ik was al lang
blij dat ik mijn achternicht kon bereiken omdat ik haar telefoonnummer
was verloren, dus ik worstelde nog even verder met het verdomde toetsenbord. Wat moet ik nu doen,
was de vraag toen ik haar eindelijk bereikte. Zij zocht een oplossing, want een oplossing is er altijd en een
oplossing dat kon zij altijd vinden,
want zo is ze. ‘De eerste de beste vlucht die binnenkort
vertrekt die je kan nemen is de vlucht naar Bordeaux.’ Ik zei tegen haar dat ik
liever een vlucht later wou nemen om mijn opdracht Klinische Vaardigheden nog
even te kunnen afronden en op te sturen.
Ze stortte wat geld
voor me. Ik was op dat moment door de omstandigheden erg arm geworden. Ik liep naar de balie om een ticket te kopen. Dat zou me weereens 100 euro kosten. De lieve madamme achter de kassa vertelde me dat ik het beste
2 uur voor vertrek terug kon komen om een ticket te kopen. Er zouden dan nog
genoeg plaatsen in het vliegtuig zijn, zei ze. Ik had weereens een beetje te veel
vertrouwen in de mens en deed wat mij gezegd werd.
Twee uur en een
ingeleverde opdracht later, internet had me zo’n 35 euro gekost, stond ik weer
voor dezelfde balie. De vrouw die me 4,5 uur eerder te woord had gestaan was
vertrokken. De vlucht wordt dan 238, 50 vermeldde de man die mij te woord
stond. ‘Wat?’ Ik had geen tranen meer over om te huilen, maar hoe kon dit nou?
Miijn reactie op dit hele verhaal: Bullshit!
Maar als er niks anders op zit moet je...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten