(De) B-aguette.

Een conducteur kwam aangelopen en vroeg me om mijn treinticket, volgens mij had hij hier een ander woord voor gebruikt zoals ze dat vaak doen in België.
De conducteur moest lachen toen ik opgelucht adem haalde nadat ik voor een momentje paniekerig door mijn spullen had gezocht naar mijn treinkaartje, die opeens spoorloos was verdwenen maar weer opdook tussen de bladzijden van mijn paspoort.
Helaas krijgt mijn paspoort er door deze vakantie geen stempel bij, of misschien toch wel, dacht ik. Ik wist niet precies hoe dat ging met binnen Europa vliegen.

Achteraf heb ik gemerkt dat ik, doordat ik nog niet goed weet hoe mijn nieuwe speeltje werkt, mijn wekker niet goed had ingesteld tenminste niet zoals het de bedoeling was.

Ik denk ook dat als die trein van een half uur eerder had genomen, mij een hoop kopzorgen gespaard zou zijn gebleven.

Helaas, ik was me er niet van bewust dat ik nog een knopje van 'opslaan' moest klikken nadat ik 'ok' had geklikt. 

Mijn wekker ging dus niet af om half 6 maar om 6 uur.

Tijd zat. Daarom wandelde ik op mijn dooie gemak en fluitend naar het station, genietend van alles om me heen.

 Ik zocht zorgvuldig uit op welk perron ik moest zijn en stapte net niet op de verkeerde trein, door mijn oplettendheid. Op mijn ticket stond vermeld : 'Charleroi Sud airport'. Ik liet de trein naar de Bruxel Sud wegrijden en stapte enkele minuten later in de juiste trein.

Niks vermoedend ging ik mijn dag met een goed humeur tegemoet. Ik staarde uit het raam en genoot van het landschap.  ‘A quelque distance nous arrivons a le train,' werd er omgeroepen.

Ik raapte mijn spullen razendsnel maar wat verward bij elkaar. Betekende ‘le train’ misschien zoiets als eindstation? 
Achteraf bleek le train gewoon 'de trein' te betekenen, zoals ik eerder, sinds ik het woord heb geleerd, had gedacht. 
Op het station waar ik dacht te moeten uitstappen staarde ik eerst even naar buiten. Het bord ‘Luttre’ kwam mijn ogen tegemoet. ‘A quelque distance nous arrivons a Luttre,’ klonk inderdaad heel logisch  Ik zakte weer terug in mijn stoel, om slechts 5 minuten later op het juiste station uit de trein te springen.

Dit leek inderdaad op  een station die naar een groot vliegveld leidde, het herinnerde me aan Schiphol, dacht ik. 

Enkele mensen liepen langs met koffers. Waar moest ik heen? Ik keek naar links en naar rechts terwijl ik me dit afvroeg. 

Ik was om kwart voor 8 op mijn plek van bestemming gearriveerd en moest om uiterlijk kwart over 8 inchecken.  Dit leek goed te doen toen ik vanmorgen uit huis vertrok.  

Wat volgde, was een grote schok dat als een (aard)beving mijn hele plan door de war gooide.  ‘I have to go to the airport. Can you tell me where I have to go?’, vroeg ik aan de eerste de beste persoon, op het moment dat ik doorkreeg dat ik niet op de airport was terechtgekomen, zoals ik verwacht had en zoals het eigenlijk toch echt vermeld stond op mijn treinkaartje.
‘You can take the bus over there.’, zei hij en hij wees me de bushalte aan. ‘Shuttle’ stond er op vermeld. 

Ik liep er gehaast naartoe. 

‘5 euro’, zei de buschauffeur in het Engels tegen mij toen ik in de bus was gesprongen. 

‘What?’ Ik graaide wanhopig in mijn portemonnee. 

De vijf  euro, om precies te zijn 5,50 euro die er in had gezeten had ik uitgegeven aan een ‘baguette oriental’ bij een plek genaamd Panno’s, mijn nieuwe favoriete plek in België waar er heerlijke broodjes en andere lekkernijen te bemachtigen zijn.

Ik had deze plek de vorige dag in Leuven ontdekt, daar kocht ik een broodje ‘de la Mere’, met o.a. tonijn. Het werd tijd om weer eens iets anders te proberen. Mijn keuze bleek niet een al te beste te zijn. Geen idee of het lag aan het broodje zelf om op het feit dat ik normaal gesproken niet om 7 uur ontbijt, maar het lukte niet om het broodje naar binnen te werken. Meer dan de helft ervan verdween enkele minuten later in de ‘tres petite’ prullenbak, die in de trein binnen handbereik was.

Ik gooi niet graag eten weg, maar ik kreeg het gewoon niet naar binnen. 
Dat was dus een echte 'bad choice.'

Achteraf had ik ontzettend veel spijt van deze baguette, haalde mijn schouders op naar de buschauffeur en stapte weer uit de bus.

Ja..het volgende deel van het verhaal is een beetje...

• B-alen