Great success. Story of my life.: De B van o.a. Brussel,,,,

Welkom in Brussel

Ik raakte elke keer in de war en dacht me werkelijk vele keren te bevinden in Frankrijk toen ik waadde door de straten, gevuld met Frans sprekende mensen.

Gelukkig is mijn Frans op zo’n niveau dat ik er over het algemeen best veel van kan verstaan, vooral als ik hees las en als ze niet op z’n Frans rappen maar rustig op een alles behalve Frans tempo praten.

een van de kerken

Om de zo veel tijd vroeg ik aan iemand de weg. ' I’m looking for a hostel named Bruegel.'

‘Ik heb geen idee,’ antwoorden de meesten in het Frans toen ik vroeg of ze misschien wisten waar de Heilige Geest straat lag. ‘Ik ken die straat helemaal niet,’ antwoorden velen (in het Frans) en sommigen zeiden dat ze zelf niet uit de regio kwamen. De meeste mensen voelden zich werkelijk ver-schrik-ke-lijk dat ze me niet op weg konden helpen.

'It's ok. Thanks.' stelde ik hen met een welgemeende glimlach op mijn gezicht gerust. Wat een lieve mensen. Anderen vertelden me dat Brugge in een totaal andere stad lag.

Ik vroeg de weg aan elke willekeurige persoon en probeerde het ook in een chocolaterie en verschillende cafe's . Hoe dan ook, ik zou er komen.

Op een gegeven moment liep er een vent langs die geen tijd had om me even uit te horen, laat staan om me iets uit te leggen. Hij zei meteen dat hij de trein moest halen toen ik vroeg of ik s.v.p. iets mocht vragen. In gedachten stak ik mijn middelvinger naar hem op, toen hij snel verder liep. Voor de rest leek het mij een prima vent.

schattig

Af en toe vroeg ik een voorbijganger die half naar de straat en half op een kaart liep te staren of ik zijn kaart even mocht lenen. Dit mocht, maar vrouwen en kaarten zijn over het algemeen niet de beste vrienden. Veel wijzer werd ik er niet van.

Ik sleepte mijn koffertje achter me aan over de heuvelachtige straten, waar ik in Leuven zo gek op was geweest, maar waar ik nu opeens een bloedhekel aan had. Het kleine rode koffertje werd steeds zwaarder, leek het. Toch trok ik het voort

Ik liep en ik liep, mijn maag rammelde en mijn benen deden zeer, tranen liepen over mijn wangen en ik zweette zowat mijn jas uit , toen ik een bordje zag dat verwees naar het politiebureau.

Hopeloos verdwaald kreeg ik opeens het briljante idee om naar het politiebureau te lopen en te vragen of ze dit verdwaalde, verloren meisje alsjeblieft konden brengen of begeleiden naar haar plek van bestemming, het liefst een auto met zwaailicht zodat ze er zo snel mogelijk zou zijn.

Op mijn weg naar het politiebureau, dat erg ver bleek te liggen van het eerste bordje kwam ik twee anderen tegen die ook niet zo goed schenen te weten waar ze naartoe moesten. Samen stonden ze op een hoek van de straat naar een kaart te staren.

‘Are you guys lost too?’, vroeg ik aan hen. ‘Yes we are.’ Ik sloot me bij het verdwaalde clubje aan. Helaas heeft een verdwaalde niks aan een andere verdwaalde dus veel verder kwamen we niet.

Net toen op straat slapen niet meer zo’n slecht idee leek kwam er een engel langs.

‘Oh, that’s easy to explain.’ zei hij tegen de anderen en legde hen haarfijn uit waar ze naartoe moesten. Weg waren ze.

Ook hij kende de heilige geest straat niet. Terwijl hij aan hen de uitleg gaf veranderde ik wat settings in mijn telefoon en roamde ik heel even. Snel zocht ik naar wat meer gegevens over de locatie van het hostel. ‘Do you know the eglise de notre dame de la Chapelle?’ Er waren zo veel kerken, zei hij.

‘Can you tell me where the Keizerstraat is?’ probeerde ik toen.

Bingo!

de hostel

‘Walk back to where you came from and keep walking straight, pass the station and you’ll be on the Keizerstraat.’

Ik deed wat mij uitgelegd werd.

In de straat en op laatste kruispunt aangekomen besloot ik toch maar weer even mijn internet te gebruiken, ook al zou het me wat kosten.

Het GPS systeem vertelde me dat ik dichtbij was.

Het pijltje bewoog mee toen ik begon te lopen. Eerst ging ik naar oosten maar al snel merkte ik dat het pijltje de verkeerde kant op ging. Misschien moest ik naar het westen, maar ook nu verwijderde het pijltje zich van de plek waar de hostel hoorde te liggen.

Na 3 pogingen, in drie richtingen liep ik eindelijk de goeie kant op. Ik stak de straat over en liep de hostel binnen.

‘The hostel is situated 5 minutes from the train station’, had er op internet gestaan. Dit klopte als een bus. Dit kan ik vast wel vinden, had ik gedacht.

Nadat ik op goed geluk het station was uitgestapt en een paar minuten had gelopen besloot ik toch dat het beter was om even te informeren. Helaas had ik toen ik bij de boekenwinkel op het station de weg vroeg niet de tijd genomen om goed te begrijpen wat die aardige man mij had geprobeerd duidelijk te maken.

Ik was er van uit gegaan dat ik het wel begreep en was op weg gegaan om vervolgens te verdwalen en pisnijdig en dood moe te worden.

Het lag inderdaad 5 minuten van het station, maar dit besefte ik pas later . Ik was helaas gewoon vanaf het begin de verkeerde kant opgelopen en had daarna in een uur een groot deel van Brussel verkend, terwijl ik gewoon op zoek was naar een plekje om te slapen.

Gelukkig had een engel me de weg gewezen naar mijn hostel, net als de engelen Jozef en Maria in de Bijbel, ook al ben ik niet gelovig, de weg hadden gewezen naar Bethlehem.

of Bed-liggen

Ik smeet de meeste spullen neer, nam de belangrijkste spullen mee en vertrok weer. Het was tijd geworden om te genieten en te eten. Ik verbaasde me over hoe kieskeurig ik zocht naar een plekje om te eten. Brussel ligt vol restaurants die ik links liet liggen.

Terwijl ik op zoek was naar een geschikt plekje om te eten keek ik mijn ogen uit naar al het moois en lekkers dat voorbij kwam, onder andere chocola, waar België bekend om staat.

zo veel chocola
echt niet normaal!

manneke pis

Er was weer heel wat tijd voorbij gegaan, nu was het half 8.

Uiteindelijk bleef ik staan. Ik staarde naar de deur en besloot dat ik daar wilde eten. Die plek trok me.

Vervolgens at ik een heerlijk hoofdgerecht en daarna een dessert, dat meer naar olie smaakte dan naar chocola en er wat muntthee bij, zonder honing, omdat je honing niet bij kreeg (belachelijk!).

Een goeie moussaka, dat maakt veel goed!

De rest van de avond bracht ik daar door totdat ik om een uur of 11, als laatste klant 'café inn' uitliep.

Ondanks al de pech die ik had gehad, was ik gelukkig,

want ik had geluk: Ik had toevallig besloten om te eten in een café dat één van de weinige plekken van wat ik tot nu toe van België heb gezien bleek te zijn met een wireless internetconnectie dat gratis en onbeperkt bruikbaar is voor gasten.

Was dit toeval,

of bij bedoeling bovendien?