Het was een hele troost dat de zon al op was toen ik om 7 uur de woonkamer inliep. Het was vroeg, maar de zon scheen, wat een aangename verassing! Ondanks dat ik maar 4 uurtjes heb geslapen kon ik dit wel waarderen.
Erg veel tijd om erbij stil te staan had ik echter niet. De wereld draaide door en mijn chaotische leven ook. Vandaag stond het helemaal op z’n kop, en de twee voorgaande dagen ook, zoals je misschien wel hebt kunnen lezen in mijn vorige post.
Het was hoog tijd om twee boterhammen naar binnen te proppen en me daarna weer te storten op de opdracht waar ik gisteren mijn nachtrust voor had opgeofferd. Je kan haast zeggen dat ik met de opdracht naar bed ben gegaan.
Het was een korte nacht, net lang genoeg om er weer tegen aan te kunnen. Er was geen tijd te verliezen. Het moest af, en wel voor 3 uur vanmiddag, want dat was de deadline.
Vandaag zijn mijn proefdagen van start gegaan. Een erg goede indruk heb ik tot nu toe niet gemaakt, maar gelukkig kijkt men door de vingers.
De eerste keer dat ik een afspraak maakte voor een kennismakingsgesprek belde ik 15 minuten van te voren dat ik wat later zou zijn doordat mijn college was uitgelopen.
De tweede keer dat ik een afspraak maakte voor dat zelfde kennismakingsgesprek was ik wel op tijd, maar alleen op de verkeerde locatie.
Ik was verdwaald. Ik had me gehaast maar toen ik dacht dat ik er eindelijk was, bleek het niet zo te zijn. De afspraak viel weer in het water. Gelukkig heb ik altijd geluk bij een ongeluk.
Vandaag gingen mijn proefdagen in de tussen schoolse kinderopvang van start en ik kwam mijn afspraak na. Nouja, soort van.
Van 7:30 uur tot 10:00 uur, zo had ik het gepland, was het de bedoeling dat ik aan de opdracht zou werken en dan zou het min of meer af zijn.
Maar het gaat niet altijd zo als gepland, heb ik weer mogen ervaren.Om 10 uur was het min of meer helemaal niet af en om kwart voor 12 moest ik op de tussen schoolse opvang aanwezig zijn.
Ik wist me geen raad. Bellen en vertellen dat ik niet aanwezig kon zijn doordat ik een chaotisch hoofd heb en mijn schoolzaken niet goed op orde had, kon ik niet maken.
10 minuten later dan ik aanvankelijk gepland (heeft plannen überhaupt zin?) had liep ik het huis uit, in rap tempo. Driemaal raden wat er toen gebeurde?
Ik stond op het punt de weg over te steken toen ik een bus zag langsrijden. Hij stopte een stukje verder voor het stoplicht. Die moest ik hebben! Ik zette het op een rennen, nam het binnendoor weggetje, rende haast de longen uit mijn lijf en heb er zere voeten aan overgehouden.
De bus reed voor mijn neus weg. Ik wierp een snelle blik op het automatische bord en tot mijn grote ergernis zou de volgende bus pas over 10 minuten verschijnen. GODVERDOMME, schreeuwde ik pisnijdig, Murphey’s law zweefde door mijn gedachten. Ik vloekte en tierde en zwaaide met mijn handen, volgens mij sprong ik zelfs op en neer, zo boos als ik was.
Maar nog voordat ik uitgevloekt was kwam een andere bus tot stilstand.
 |
Waarschijnlijk was de bus te laat aangekomen, maar net goed. ‘Rustig aan meisje. Hier komen de bussen om de 5 minuten.’, zei ze op een lachende toon. Ze lachte me uit. Ik kon er niet om lachen, maar ik was al lang blij. Ik zou de schade proberen te beperken.
Maar toen ik uit de bus stapte ging het weer mis.
Want hoe moest ik ook al weer lopen om daar te komen? Ik dacht hier een tijdje over na en probeerde het me te herinneren. Het was ergens in die richting, dacht ik toen.
Stilstaan had ook geen zin. De tijd tikte. Ik begon te lopen. Misschien had ik weer geluk. Maar geluk was dit keer ver zoek. Misschien had het geluk me vandaag al genoeg uit de brand geholpen. Ik besloot te bellen naar de coördinator van de tussen schoolse opvang. ‘Je bent wel een beetje laat.’ Klonk het aan de andere kant van de lijn. (Dit mocht niet meer gebeuren, werd me achteraf verteld)
Een kwartier te laat liep ik het klaslokaal binnen. Het was mijn eerste keer en ik had al deze essentiële informatie gemist. Alle overblijfjuffen en meesters die net hadden vergaderd waren al vertrokken. Er lagen wat kano's en wat chocolade paaseitjes. Ik propte een kano naar binnen terwijl ik met een Turkse vrouw meeliep. Groep 5, stond er naast de deur.
We wachtten een tijdje tot de les was afgelopen, zo erg was het dus ook weer niet dat ik laat was, en we gingen naar binnen.
Daar stond ik, een tijdje naast haar, een beetje dom om me heen te kijken. Terwijl zij constant kinderen aansprak voelde ik me nutteloos. Ik probeerde te bedenken wat ik kon doen, wat ik moest doen, hoe ik moest reageren op al die schattige maar ‘lastige’ kinderen, die niks wilden weten van op hun plaats zitten en handen thuis houden, rustig aan doen en vooral geen ruzie uitlokken.
Ik realiseerde het me al snel genoeg: Vandaag was ik er voor spek en bonen. Toch was het erg interessant om te zien hoe het er allemaal aan toeging.
Het uurtje op schattige kindertjes passen had me geen moment rust geboden. Het werd tijd om naar buiten te gaan.
Ik stond daar maar, met een soort moederlijk (overbeschermend ) gevoel toe te kijken hoe de kinderen op een bepaald moment roekeloos over het schoolplein renden, elkaar duwden en elkaar af en toe in de haren vlogen en worstelend op de grond terechtkwamen. Het liefst wende ik mijn ogen af want in mijn gedachten ging het elk moment mis.
De andere overblijfjuffen en meesters, we waren wel geschat met z’n zessen rond het (koekoeks)plein schenen zich geen zorgen te maken. Zij wisten precies wanneer het menens was en wanneer het alleen ging om ‘een spelletje.’ Ik had nog veel te leren.
Het ging snel voorbij, en maar goed ook.
Ik snelde na afloop naar de dichtstbijzijnde bushalte. Helaas, ik moest 10 minuten wachten.
Ik wachtte heel ongeduldig.
Op school aangekomen sprong ik uit de bus, haastte het gebouw binnen, zocht een computer en ging verder met de zenuwslopende opdracht, die geen moment uit mijn gedachte was verdwenen.
Er restte mij een uur tot de deadline. Ik zette alles op alles. Mijn facebook pagina werd niet geopend. Mijn telefoon negeerde ik volkomen.
5 minuten voor 15:00 uur leverde ik de opdracht in.
Ik had gehoopt dat met het inleveren van de opdracht ook de stress die ermee gepaard ging van me af zou vallen, maar tevergeefs.
Vandaag is het heerlijk weer. Eindelijk lijkt het lente. Het zonnetje schijnt en de winterjas is haast niet meer nodig. Helaas kon ik er niet van genieten.
Het was best een slechte dag voor goed weer.
Een dag gevuld met het rennen en stressen en stilstaan en stressen en doorgaan en stressen en vooral niet stoppen en stressen.
De tijd vloog voorbij.Ik probeerde me te concentreren op de opdracht maar het harde kloppen van mijn hart eiste mijn aandacht. De zenuwen stegen naar mijn hoofd.
Mijn handen werden klam.
Ik beet op mijn nagels.
Het lukte me toch aardig goed om ‘kalm’ te blijven (Alles is relatief), in paniek raken had geen zin.
Stressen, zoals ik vandaag heb gedaan is nieuw, voor mij. In hoge druk presteren is nooit mijn ding geweest, dus het liefst begon ik ruim op tijd.
Achteraf ben ik teleurgesteld in mezelf. Ergens heb ik gefaald. Ik heb me niet gehouden aan mijn eigen principes. Ik hoop dat het meisje waarmee ik samenwerkte niet de dupe wordt van al mijn uitstellen.
Elke ervaring is een lesje geleerd.
Het is voor het eerst dat een dead line bijna letterlijk mijn dood werd.
De volgende keer zal ik wat minder uitstellen, wat minder bloggen, wat beter plannen.
De opdracht is ingeleverd.
Maar ik zit nog steeds met dit gevoel.
Ik voel me net een hoogspanningskabel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten