Heb ik even geluk!

Ik ontwaakte, precies 2 minuten voordat mijn wekker af ging, om 7:43 uur.
Het piepende geluid zou me met een schok weer doen terug keren op aarde. Het zou me hardhandig uit mijn droomwereldje hebben getrokken. Ik had geluk gehad.
Zulke kleine dingetjes, als het wakker worden voordat de wekker gaat, kunnen een dag maken of geheel verpesten nog voordat het werkelijk begint. Als je een half uur of een uur voordat je wekker afgaat wakker wordt, dan ben je niet blij maar 2 minuten voordat het gepiep begint is juist fijn.
In dit geval was ik blij. Ik drukte mijn wekker uit, nam een heerlijke warme douche en sprong in mijn kleren. Ik maakte een broodje honing klaar en at het in alle rust op.

Toen ik de deur opende naar mijn woonkamer verwachtte ik daar werkelijk iemand aan te treffen. Wie dan ook, maar er was geen kip te bekennen. Het was er donker en stil.
 Ergens had ik gehoopt van de gezelligheid van tenminste een van mijn huisgenoten te mogen genieten. Ik ben er al aan gewend en ik begin haast te denken dat ik nu al niet meer zonder kan.
Elke dag dat voorbij gaat raak ik meer en meer aan ze gehecht en begin ze haast te beschouwen als familie.
Na een drukke dag is het bijna alsof ik thuis kom in een warm gezin, waar het niet altijd alles koek en ei is, waar men soms achter elkaars rug praat, waar er conflicten zijn, maar waar het over het algemeen heel fijn is, heel aangenaam en waar ik me welkom en geaccepteerd voel. We kunnen met elkaar lachen en met elkaar huilen. We delen allerlei momenten maar ook wat honing of een theezakje.
Iedereen kan hier zijn ei kwijt en je komt nooit een luisterend oor te kort. Iedereen kan zichzelf zijn, want we zijn allemaal anders maar toch lijken we op elkaar
.
De tijd lijkt voorbij te  zijn gevlogen, maar het is slechts enkele maanden geleden dat ik verdwaald was en mijn weg zocht en hier terechtkwam.
Ik had er achteraf een goed gevoel over gehad, maar toch was ik blij verrast toen mijn telefoon na de hospiteeravond afging, slechts enkele minuten nadat ik de deur achter me had gesloten en de trappen was afgedaald.  Ze wilden dat ik bij hen kwam wonen. Ik sprong bijna een gat in de lucht maar mijn vrolijkheid werd al snel vervangen door lichte paniek.
Meteen werd ik overvallen door een angstaanjagende gedachte: Wat als ik totaal anders ben dan hen? Wat als ze mij niet mogen? Wat als ik eindig als een buitenbeen die er slechts is, maar er niet bij hoort.




Ik had me voor gedaan als het vrolijke meisje dat ik ooit was en wat spontaner dan ik ben en daarom hadden ze mij vast gekozen.
Maar een huis is een huis, dacht ik. Dit huis had 2 maanden geleden een uitweg geleken, een vluchtoord, weg van de eenzaamheid die me toendertijd leek op te vreten.

Het duurde een tijdje voordat ik uit mijn schulpje kroop en mezelf durfde te zijn, niet meer bang was om te worden afgewezen en besefte dat ik hier werkelijk op mijn plek was.
Ik zocht naar gezelschap maar ik vond gezelligheid.
Ik zocht naar een huis maar ik vond een thuis.






Ik liep terug naar mijn kamer en besefte dat ik misschien wel wat te vroeg was opgestaan. Net op het moment dat ik voor mijn laptop wou plaatsnemen bedacht ik me.
Het werd tijd om de ochtendroutine te verbreken. Het half uur dat ik nog had te vullen voordat ik de bus moest pakken kon ik op een andere manier benuttigen. Naar facebook staren en hopen dat er iets interessants zou langskomen zou niet veel opleveren.

Ik opende een editie van de Trouw, die ik maanden geleden een keer had opgepakt in een of ander openbaar vervoermiddel en had meegenomen naar huis. Het had al maanden onaangeraakt op mijn tafel gelegen. Voor alles komt een tijd en het werd nu hoog tijd. Ik sloeg de krant open en nam een duik in het onbekende en kwam nietsvermoedend in een heerlijke bron van informatie en inspiratie terecht.
19 januari 2013, las ik.  'Letter & Geest', de Trouw.
Ik werd overspoeld door informatie en meningen vanuit verschillende perspectieven over verschillende zaken van het doel van het menselijk bestaan tot zwart zijn in Hitlers Europa. Onder andere milieuactivisten, filosofen, theologen, dichters, fotografen en wat niet, het kwam allemaal voorbij.

Met het nemen van deze duik verbrak in mijn ochtendroutine. Mijn dag kon niet meer stuk.

Aan het einde van een vermoeiende maar interessante dag, keerde ik terug naar mijn gezinnetje, bestaande uit 8 geweldige personen en alle even leuke aanhangels.
'We zijn een hecht huis, dat gezelligheid zoekt bij elkaar.', had er gestaan, in de informatie over het huis waar er een kamer was vrijgekomen.
Zo ben ik niet, maar het is het proberen waard, had ik toen gedacht.
Heb ik even geluk!

"Wanneer ik het zwijgende heelal aanschouw en zie hoe de mens zonder inzicht als een verdoolde in onze uithoek van het universum aan zichzelf is overgelaten, zonder te weten wie hem daar heeft neergezet, wat hij er komt doen, wat er van hem zal worden als hij sterft, zonder in staat te zijn ook maar iets te weten, dan bevangt me een gevoel van ontzetting en het verbaast mij, dat men niet vertwijfeld raakt door zo'n ellendige toestand.

Ik ontmoet in mijn omgeving andere mensen die qua karakter op mij lijken. Ik vraag hun of ze soms beter geinformeerd zijn dan ik. Ze zeggen van niet.

En dan keken deze ongelukkige verdwaalden om zich geen, zagen een paar aangename dingen, en raakten eraan gehecht."

-Blaise Pascal (1623-1662)-