We waren net uit dezelfde bus gestapt en stonden naast elkaar,
te wachten op de volgende bus om verder te reizen,naar waar we naartoe wilden gaan.
Mijn uitnodiging om een gesprek te beginnen werd aangenomen.
"Ja, ik moet om 15:30 uur een toelatingstoetswiskunde maken dus het komt goed uit."
"O, wat ga je studeren?"
Hij vertelde dat hij toegelaten probeerde te worden tot de hbo-studie media en communicatie.
Hij leek wat ongerust. "Je komt vast wel op tijd", probeerde ik hem gerust te stellen.
.
De bus kwam voor onze neus tot stilstand.
"We kunnen ook deze bus nemen.", stelde ik voor.
Ik merkte dat het allemaal erg nieuw voor hem was.
We stapten in. Hij ging me voor.
Ik twijfelde even. Waarom niet, dacht ik toen en plofte naast hem neer.
We vervolgden ons gesprek.
"Wat deed je hier voor dan?", vroeg ik met welgemeende interesse.
"Ik ben nog met mijn toetsen bezig", zei hij.
"Hè, hoe oud ben je dan?", vroeg ik met stomheid geslagen.
"18", zei de jongeman, die ik voor een jaar of 23 had ingeschat.
Ik barste in lachen uit.
"Dat heb je wel vaker met Nederlandse mannen." Ik had het kunnen weten.
"Ik had je wat ouder ingeschat." Hij zag het als een compliment en bedankte me.
"Hoe oud ben jij dan?", vroeg hij op zijn beurt.
"20", zei ik. Op dat moment stond ik er niet bij stil dat ik over een kleine maand 21 wordt.
"Je ziet er wat jonger uit", zei hij. Ja, dat hoor ik wel vaker
Hij vroeg waar ik vandaan kom en ik deed mijn verhaal.
We spraken over van alles.
Terwijl hij sprak gleed mijn blik heel langzaam over zijn gelaat.
Ik nam hem in me op. Niet verkeerd. Helemaal niet verkeerd.
De 10 minuten vlogen voorbij.
De busrit was naar mijn gevoel te snel voorbij.
"O, ik ben er al!", riep de jongeman en sprong op.
Hij had blijkbaar nog nooit in deze bus gezeten.
Wat nu?, dacht ik:
Ook uitstappen en nog een stukje meelopen? Bij de volgende bushalte zou ik uitstappen, dus erg ver was het niet. Zijn nummer vragen, of zijn naam?
Toen maakte ik een besluit.
Ik wenste hem veel succes met zijn toets,
en hij stapte uit.
Een minuut ging voorbij,
Ik schrok wakker uit gedachten.
Er werd op de deur van de bus geslagen.
Daar stond hij.
Ik keek om me heen of ik iets kon ontdekken wat hij mogelijk vergeten was. Er lag niks.
Hij stond even stil en staarde naar de bus,
alsof hij iets was vergeten of van gedachten was veranderd.
Ik staarde naar hem en deed helemaal niks.
De bus trok op.
Hij kwam ook in beweging.
Ik bleef achter,
zonder nummer,
zonder naam.
Met een glimlach op mijn gezicht stond ik nog even bij de ontmoeting stil,
het gezellige gesprek,
dat perfecte gelaat,
die blauwgroene ogen,
dat kastanjebruine haar.
Ik glimlachte,
en toen ging ik verder,
want dat is hoe het gaat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten