zondag 21 april 2013

Tot ziens.

Ik was op,
nog voor de zon.
En deed alles stilletjes, voor zover ik dat kan,
om mijn kamergenoot niet te wekken.

Helaas. Hij hief zijn hoofd op en staarde in het niets.
'Slaap verder. Het is pas 6 uur', fluisterde ik.
Hij had het me gevraagd hem te wekken op het moment dat ik uit het huisje vertrok, over een uur.
Gelukkig legde hij zijn hoofd weer neer na het horen van mijn woorden.

Terwijl ik ontbeet kwam de zon op, haast onopgemerkt, heel stiekempjes.
Toen ik klaar was met alles wat ik moest doen vertrok ik. Een briefje liet ik achter, op de eettafel.


Ik reed de opgaande zon tegemoet richting de boot die me terug zou voeren naar het vasteland en genoot van de frisse ochtendlucht en het gefluit en gekwetter van de zee vogels waarmee ik omringd leek.
De zon scheen op mijn gezicht.
Het liefst fietste ik nog wat rondjes,
maar de boot zou over een half uur vertrekken. Helaas.










Ik stapte op en kocht een cappuccino.
Met mijn cappuccino in mijn hand liep ik regelrecht naar het 'zonnendek'. Dit kon ik niet missen.
Van op het zonnendek nam ik weer afscheid van het eilandgevoel,
waar ik me altijd zo goed in kan vinden.










Een fazant die ik eindelijk kon vastleggen

Ik nam afscheid van het mooie eiland,
klein maar fijn, vol zanderige heuvels met duinbegroeiing.
Auto's rijden er amper.
Er klinkt geen geronk van motoren.
Er is geen drukte,
maar heerlijke rust, dat alleen verstoord wordt door het ver-schrik-kelijke gekrijs van die mooie fazanten.
Naast toeristen en fazanten spotten, spot je ook nog konijnen, koeien, schapen en paarden. De zeehonden hielden zich schuil.










De fietspaden zigzaggen over het eiland,
over de heuvels.
Het beklimmen van zo'n heuvel vraagt om aardig wat beenspieren, die wel degelijk aanwezig zijn maar die ik opeens leek te missen.
Met de grootste moeite beklom ik de heuvels en dwong mezelf om door te zetten en hoe dan ook niet van het zadel te springen maar door de trappen tot aan de top.
Dat lukte af en toe. Ik was trots.

Veel tijd om er bij stil te staan was er niet, want wat omhoog gaat komt ook weer naar beneden. We gleden van de heuvels en genoten allen even veel.



Alles aan het eiland,
bracht me terug naar toen.
Het enige verschil was dat we toen alles langzaam deden en altijd te voet gingen en niet met een sneltrein vaart door al het schoon van de  natuur raasten.









Ik ben er heilig van overtuigd dat je alleen kan genieten,
als je het rustig aan doet en de tijd neemt om er even naar te kijken, het in te nemen, erbij stil te staan.
Je moet de tijd nemen om te bekijken wat er buiten is maar ook wat er binnen gebeurd.

Ik genoot, maar ik nam mijn tijd.
Ik vroeg om ruimte dat er niet leek te zijn.
Dus toen besloot ik achter te blijven,
terwijl mijn huisgenoten, een groep van 6 dat opeens wel een groep wielrenners leek er in de verte  van door ging.





Er waren wel tijden waarop we pauzeerden,
tussen het snellen door lieten we onszelf vallen in de duinen en genoten,
van de zon, de zee en het strand en van elkaar.
Het strand, net zo heuvelachtig als de rest van het eiland, lag bezaaid met schelpen. 





Bungalow 'De Monnik' en heel Schiermonnikoog is zeker een aanrader.
Het huisje heeft grote ramen met veel lichtinval.
 's Avonds is er sfeerverlichting en overal zijn er kleine lampjes waarvan ons gezelschap goed gebruik maakte om boeken en tijdschriften te lezen in elkaars aanwezigheid. De sfeer van het huis droeg bij aan de gezelligheid.
Wij verbleven in de 'goudfazant'.
De muren waren gedecoreerd en het servies was prachtig.
De bedden sliepen heerlijk.






Toen we binnenkwamen werd 'het ouderwets maar gezellig' genoemd.
Het leek alsof je gewoon een huis binnenliep, dat je even een tijdje had achtergelaten en dat onveranderd op je terugkomst had staan wachten.
Alles was aanwezig van pannen tot toiletrollen en wat niet? Zeep en vaatdoeken leken te ontbreken.
Ik bakte op de laatste dag pannekoeken en we genoten van een heerlijk ontbijt.
De pannen waren perfect voor ons gezelschap van 7.
Het huis leek haast voor ons gemaakt.




Onze fietstochten waren geweldig,
door het dorpje,
 langs het water,
door de weilanden,
de bossen,
over de heuvels en door de duinen,
naar een meertje waar we even pauzeerden.



























De laatste avond leek tot een uur of 10 op een zwoele zomeravond,
die we doorbrachten in de duinpannen,
genietend van de ondergaande zon, tussen het helmgras.




het uitzicht vanuit de duinpanden

Op een gegeven moment werd het frisser.
Een huisgenoot en ik vertrokken.
Twee huisgenoten, bleven achter en zouden '10 minuten' later volgen.
Een uur later, als het niet meer was, kwamen ze met z'n tweetjes aanzetten en staarden de rest van de avond dromerig voor zich uit met een glimlach op hun gezicht.
'De vuurtoren verlicht 's avonds het gehele eiland' vertelden ze.
Dat was vast een mooie bijkomstigheid om de romantiek te verhogen, dacht ik met een grijns.







Het is inderdaad een perfect eiland voor stelletjes.
Toch werden wij voornamelijk omringd door wat oudere toeristen. Het eiland krioelde ervan.
'Ze draaien hier vooral op toerisme', liet ik mij vertellen.
Lege vakantiehuisjes stonden overal te prijken tussen al het schoon.

In mijn gedachten zag ik kinderen rennen door de duinen, spelen in het zand, hutten bouwen in de bossen en kanoen en waden door de plassen in de frisse buitenlucht in plaats van binnenshuis gekluisterd te zitten aan een spelcomputer.



een van de twee vuurtorens


's Avonds toen we terugfietsten sprongen er konijntjes over het fietspad. Enkele huizen verlichten het eiland.
Een orkest aan kikkers was hoorbaar vanuit de plassen.
Vanaf het duinpad had je goed zicht op de vuurtorens en boeien van de andere eilanden die de kust verlichten met een lijn van verschillende kleuren.
Je kon Ameland zien liggen ,vele malen groter dan Schiermonnikoog.
Achter ons brande een vuurtoren met zijn lamp van 440 volt. 'Elke vuurtoren heeft een andere code', werd aan mij verteld.


Het internet werkte niet toen we buiten waren. Perfect dacht ik, des te meer tijd om te genieten.
Ik keek mijn ogen uit.
's Avonds ploften we vermoeid om de bank met boeken en tijdschriften.
Later dan half 3 werd het niet.
Om hooguit half twee heerste er al een stilte in huis.
Onze vermoeide lichamen kwamen tot rust.
Onze hersenen, vermoeid van alle indrukken,  zetten onze gedachten om in dromen,
en veranderden de gebeurtenissen in herinneringen.
Ons lichaam herstelde zich,
zodat we de volgende dag weer net zo konden genieten van alles,
en niets.

Ik genoot met volle teugen frisse buitenlucht.

Het leven op een eiland,
dat is het lekkere leven.

Ik was de enige op het dek.
'Tot ziens Schiermonnikoog', zei ik in gedachten,
toen de ferry mijn terugvoerde naar het leven in sneltreinvaart.

Uit het (Schiermonnik) oog,
maar niet uit het hart.

Ik vond het er heerlijk.



Links naar meer vakanties


Een hele B-oel verhalen die elkaar vervolgen



Posted by at

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Abonneren op: Reacties posten (Atom)