Luister eens...

Luister eens,
Oren zijn om te horen,
Maar luister je wel eens?
En als je dan luistert, hoor je dan wat die ander wilt zeggen,
of hoor je wat jij wilt horen?
Volg je de ander of leid je het gesprek,
Maak je je mening duidelijk,
laat je het lichtjes doorschermeren,
of houd je het voor jezelf en denk je: Mijn mening die doet er niet toe.
Ik luister nu alleen naar wat de ander zegt.


Luister je,
geef je de ander de ruimte,
om zijn ei kwijt te kunnen,
om zijn hart  te luchten,
om zijn mening te delen
zonder hem jouw mening op te leggen?

Luisteren,
makkelijker gezegd dan gedaan.
Vaak zijn we Oost-indisch doof,
en gaat alles de ene oor in en de andere weer uit,
of zijn we te druk met het leven in ons hoofd,
om ons in te leven in het wereldje van de ander.

Er komt altijd informatie binnen.
We nemen de informatie waar,
filteren de  informatie,
selecteren de informatie die we de moeite waard vinden om te verwerken,
die informatie waar wij wat aan hebben,
de rest daar hebben we vaak geen aandacht voor,
dat gaat verloren,
die brei van woorden dat niet in ons straatje past,
die brei van woorden waar we geen touw aan vast kunnen knopen.
Terwijl men dat soms juist nodig heeft,
een leidraad,
een touw als ze zelf verdwaald zijn.


Een luisterend oor,
Ook als men niks zegt,
en zich terug trekt,
en zijn woorden voor zich houdt,
bij zich houdt,
om ze niet verloren te zien gaan in de ruimte,
in de leegte,
dan willen ze gezien worden,
en gehoord worden,
en het liefst ook begrepen.