De indrukken en gedachten..van een vreemde eend in de bijt.

Vreemde eend in de bijt

Spreekwoorden: (1914) Een vreemde eend in de bijt.
Zo noemt men wel eens iemand, die een vreemdeling is in een gezelschap of in een bepaalden kring van mensen.

Ik kan me een van de eerste keren herinneren dat ik op de universiteit van Utrecht ronddwaalde, het verkende. Ik liep door de bibliotheek en hoorde verschillende vreemde talen om me heen. Ik voelde me er thuis en ik dacht: Wanneer ik hier ga studeren, dan zal ik hier vaker komen en me tussen de verschillende internationale studenten begeven en we zullen gesprekken voeren in verschillende talen en zij zullen mij van alles leren over hun cultuur en hun taal en ik zal ze van alles leren over de mijne. Dat is interessant, dacht ik en dat denk ik nog steeds. 

In het algemeen vinden mensen alles wat ze niet kennen en wat ze niet begrijpen interessant, tenzij het boeren zijn, want ‘wat de boer niet kent, dat eet hij niet.’ Er zijn natuurlijk van die mensen die alles prima vinden zoals het is en in hun vissenkom leven en het daar prima naar hun zin hebben, terwijl ze zwemmen in de rondjes en tijdens die rondjes steeds hetzelfde tegen komen en dit prima vinden en zich geen moment vervelen.

In mijn geval ben ik zeker geen boer en het moment dat ik me als een vis voel in een vissenkom, heb ik gemerkt, dan begint het te jeuken en te vervelen en dan wil ik WEG!

Ik heb gemerkt dat ik constant op zoek ben naar het nieuwe dus onbekende, maar tegelijkertijd ook hunker naar het bekende omdat het zo vertrouwd is maar dat het dan op een gegeven moment wel saai wordt,  tenzij ik het gevoel heb dat er veel water in de put zit en dat er de mogelijkheid is om dieper te graven en meer uit de put te halen. 

Als de put droog is, ga ik het liefst verder.  Zonder water kan niemand leven. Deze put zie ik als een bron. Dit water breng ik naar mijn lippen en het is dit water, waarmee ik mijn dorst les. Elke dag een les,  waarvan ik iets kan leren.

Er valt altijd wat te leren en uit elke situatie kan er iets geleerd worden, maar toch denk ik dat je het beste en het meeste kan leren uit verschillende situaties.

Ik kom van een eiland, een prima eiland waar ik uiteindelijk terug wil keren. Twee jaar geleden had ik een tijdje, 5 jaar, op dit eiland doorgebracht. Ik voelde me alsof ik me bevond in een vissenkom. Het voelde alsof ik rondjes zwom, steeds dezelfde rondjes. Waar ik ook keek, het leek alsof ik steeds dezelfde mensen tegenkwam, totaal verschillende mensen, maar wel dezelfde.  Dus ik besloot te vertrekken, op naar een andere vissenkom. 

Een vissenkom, zou je kunnen zien als een totaal andere wereld waar er over het algemeen andere normen en waarden zijn, natuurlijk heb je universele normen en waarden, maar ik bedoel die andere niet- universele normen en waarden die in elk land maar ook in elk stad of dorp en zelfs in elk huis verschillen. Een nieuwe vissenkom zou je kunnen zien als een nieuwe, maar onbekende situatie, dat anders is dan anders.

Ik bevind me nu, op dit moment, weer in een andere vissenkom, dan ik de laatste 2 jaar gewend ben, dat naar mijn gevoel lijkt op een groot aquarium. Ik zwem er met veel plezier rond. Het voelt alsof ik op vakantie ben hier. Ik ben in deze nieuwe vissenkom net een vreemde eend in de bijt. 

Aan de ene kant voel ik me thuis, maar aan de andere kant ook niet, want ik weet niet hoe alles werkt en ik weet niet waar alles ligt. Ik verdwaal hier constant en ik ken hier haast niemand. Het voelt haast alsof ik op vakantie ben, in een onbekend land. Het is fascinerend. Het is anders.

Ik ben hier al voor de derde keer 'op vakantie'en ik leer ook steeds meer mensen kennen en ik kan er steeds meer van genieten. 

Ik vind het bijna jammer dat ik niet in deze stad ben komen wonen, een stad 'in het midden van nergens' , letterlijk vertaald uit de Engelse uitdrukking: ‘in the middle of nowhere’, 'tot in de wurging tot de dood', letterlijk vertaald uit het Papiamentse uitdrukking: ‘te den choka mata'. Ik denk dat de laatste uitdrukking er op neer komt dat je op een plek dat zich 'te den choka mata' bevindt, dood zou vervelen.

Sommigen zeggen weer dat deze stad zich 'te den konjo' bevindt, of 'Tr'ai lomba di Dios'. 'Te den konjo' betekent letterlijk 'tot in de kut' en 'tr'ai lomba di Dios' betekent letterlijk 'achter de rug van God'.

Nu doe ik iets waar ik op tegen ben: Ik leer aan mensen die de taal Papiaments niet kennen, voornamelijk de vloekwoorden.
Dit gebeurt heel vaak heb ik gemerkt. Soms vertellen mensen me  heel trots dat ze sommige woorden in het Papiaments kennen, maar later blijkt het bijna altijd, dat ze alleen de vloekwoorden kennen. 

Ik vraag me dan af he: Wat heb je aan het kennen van vloekwoorden als je naar een ander land gaat?
- Je kan er alleen mee in de problemen komen, doordat je geneigd ben met die vloekwoorden te gaan smijten, waardoor je mensen kan beledigen.

-Het enige ‘voordeel’ die ik kan bedenken is dat je doordat je de vloekwoorden kent, begrijpt wanneer anderen jou uitschelden en zwart maken en je dan niet beet laat nemen. Ja 'zwart maken' : Als men het in deze context gebruikt is het toch erg discriminerend,  maar toch gebruik ik die precieze woorden, omdat het nou eenmaal een uitdrukking is, ook al is er helemaal niks mis met het zwart of wit zijn natuurlijk.

Maar wat ik bedoelde te zeggen met al die uitdrukkingen is dat deze stad in een uithoek van Nederland ligt, in het Oosten, heel dichtbij Duitsland, waardoor je ook veel Duitsers tegenkomt op straat en in de trein. 

Utrecht, in tegenstelling tot deze stad, ligt heel centraal en daarom heb ik, onder andere, ook heel bewust gekozen om daar te gaan studeren en wonen, want ik mijn familieleden en vrienden wonen in alle uithoeken van Nederland en ik moet natuurlijk wel op bezoek kunnen gaan zonder dat het 3 uur of zelfs langer duurt om daarheen te reizen, want praktisch gezien, gelet op 'time-management' wordt het 'eventjes' op bezoek gaan dan toch wat moeilijker. In 1 uur en 40 minuten ben ik vandaag hier heen gereisd: Goed te doen!

Geweldige muurschildering!

Ik ben vandaag weer te gast op een school dat heel anders is dan de universiteit van Utrecht. Daar hoor je nauwelijks een vreemde taal als het geen Marrokaans of Afrikaans of Chinees is. Engels wordt er helemaal niet gesproken. Hier, in de faculteit International Management, ook een factor dat meespeelt hoogstwaarschijnlijk , wordt ik omringd door mensen die verschillende talen spreken en die elkaar kennen, met elkaar lachen terwijl ze samenwerken en het gezellig hebben. Het lijkt haast alsof ze het fijn vinden op school te zijn, met de nadruk op lijkt, want het is vaak niet zoals het lijkt, maar wat meer kan ik zeggen, als vreemde eend in de bijt? 

Net een vliegtuig!

kunstig!

Maar het is dus anders dan mijn school
en ik vind het hier heerlijk.  

Ik ben hier een keer binnengelopen, en de eerste keer voelde ik me meteen welkom.

Hier wordt ik omringd door sprekende kleuren (niet alleen aan de muren maar ook de mensen zijn allemaal verschillend). Alles is modern.
Er wordt gebruik gemaakt van figuren, banken in cirkels of net alsof je in een vliegtuig zit, in rijtjes achter elkaar. Er zijn teksten die inspireren en motiveren op de muur en muurschilderingen.

Gezellig zitten

Ik vond vooral het schilderij mooi, maarja

Een vriendin van mij, die ik ben op komen zoeken, vertrok net naar een college. "Ga je mee?", vroeg ze. "Misschien merkt hij het niet en als hij het wel merkt dan ...". Ze verzon een of ander smoesje dat ik dan kon gebruiken, maar ik ben vergeten wat het precies was.

"Lijkt me leuk, maar is het een werkcollege of hoorcollege?", vroeg ik toen. In een werkcollege bestaande uit maximaal 20 mensen zou ik meteen door de mand vallen, als vreemde eend in de bijt.

“Allebei”, zei ze. “Hoe veel mensen zitten er in zo’n college?”, vroeg ik. “Zo’n 15”, zei zij.

Op mijn universiteit gebeurt het vaker dat mensen aanschuiven tijdens hoorcolleges, terwijl ze helemaal geen colleges volgen, maar er gewoon bij komen zitten voor de gezelligheid. Het was aanvankelijk mijn plan geweest om dit nu ook te doen, maar toen ik hoorde over het kleine aantal studenten waartussen ik me zou bevinden besefte ik dat ik er niet onopgemerkt mee weg zou komen. 

Volgens mij bevind ik me nu op een school, waar ik een persoon ben en niet alleen een nummer.

Terwijl ik hier rondloop, dwaal en verken, kijken veel mensen me raar aan. Misschien is het omdat ik er verdwaald uitzie af en toe, maar het kan ook zijn omdat ze waarschijnlijk merken dat ik hier niet thuis hoor. Het lijkt alsof men elkaar hier kent. Ik hoor er niet bij. Toch is het fijn om hier een vreemde eend in de bijt te zijn.

Op mijn school waar ik geen vreemde eend in de bijt ben, kan ik mijn weg vinden. 

Ik wandel dagelijks door mijn school en passeer honderden studenten die ik niet ken en die niet op of om kijken. De vraag is wie ik wel ken en of er daar  überhaupt wel mensen zijn die ik echt ken. Ik kan helaas maar één persoon noemen.

Ik heb het al eerder gezegd: Het kan aan mij liggen, maar ik ga naar school om te leren en meer redenen om tijd door te brengen op mijn school, zie ik eigenlijk nauwelijks op dit moment. Het gebouw dat me twee jaar geleden heeft aangetrokken vind ik nu helemaal niet meer gezellig. Er zijn meer pushfactoren die me er vandaan houden dan pullfactoren die me aantrekken, zou je kunnen zeggen.

Die Internationale Studenten die mij toen zo interessant leken, en nog steeds, daar ben ik tot toe niet mee omgegaan. Ik kom ze niet eens tegen! Ook in die bibliotheek waar ik ze toen hoorde, lijken ze verdwenenn te zijn.
Ik ging tot sinds kort alleen naar school om colleges te volgen. Vervolgens ging ik weer zo snel mogelijk naar huis. Sinds kort is hier een verandering in gekomen en heb ik vriendschap gesloten met een meisje uit Somalië en ik heb het idee dat dit een vriendschap is wat eindelijk stand zal houden.

Ik denk wel vaker vriendschappen te sluiten, als je toevallig met iemand moet samenwerken die gezellig is, of een paar colleges naast iemand zit waar je goed mee kan praten, maar tot nu hebben die geen stand gehouden. Tot nu toe is het mij niet gelukt een sterk fundament te bouwen, waardoor alle 'vriendschappen', met 'vrienden' die ik dacht te hebben, maar die ik achteraf beter 'kenissen' kan noemen, zijn verwaterd.

Het is me duidelijk geworden dat het samenwerken aan een opdracht geen fundament is voor een vriendschap.
Zodra de samenwerking afloopt merk ik dat de twee partijen hun eigen gang gaan, elkaar succes wensen en beiden een andere kant op gaan, ook al konden ze nog zo gezellig kletsen tijdens het werken of tussen het werken door.
Daarna lijkt het alsof er niks meer te bespreken is. Het moet ook wel van twee kanten komen hè? Jammer!

Ik heb het heus geprobeerd om het gesprek daarna te vervolgen, maar vaak valt er op een bepaald moment dan zo'n ongemakkelijke stilte. Een gesprekje voeren lukt wel op sommige momenten als ik bijvoorbeeld iemand tegen het lijf loop of toevallig tegenkom in de bus en af en toe 'liken' we elkaars facebook status. Dat is best gezellig, maar daar blijft het bij: Helaas pindakaas voor mij!

Ik vind het haast jammer dat ik geen hbo studie doe en niet in Enschede ben komen wonen maar heb gekozen voor de Universiteit van Utrecht en niet (kon kiezen als ik een universitaire opleiding wou volgen, omdat nou eenmaal hbo is) voor de Saxion.









Natuurlijk zullen er ook veel nadelen zijn aan deze school, maar er zijn nadelen aan elke school. 

Het zijn maar eerste indrukken, en die kloppen niet altijd, maar mijn eerste indrukken zijn dat deze school een school is waar je geprikkeld wordt door de gehele inrichting van de school. Dit lijkt een levendige omgeving en niet een saaie boel. Het lijkt niet alsof je hier haast wegrot als je er bent en er het liefst niet bent, Dit lijkt niet op een plek zoals de Universiteit van Utrecht, waar ik alleen  mijn hoofd laat zien wanneer het nodig is.

Hier kennen ze je en je mag er zijn. Het lijkt gezellig. 

Maar misschien zit ik er naast en is dit wel een indruk van de vreemde eend in de bijt, die te snel denkt dat het gras aan de overkant groener is, terwijl ik misschien een manier moet bedenken om mijn eigen gras wat meer te water te geven, zodat het niet  meer zo'n dorre boel is?
Waar het gras meer water krijgt, is het tenslotte groener!