Young and wild and free...

Aan de ene kant is het fijn om een relatie te hebben:  Je hebt een maatje, een kameraadje, om mee te praten en mee te lachen, levenservaringen mee te delen, mee te knuffelen.
Maar, er is altijd een maar,  bij een relatie komen ook verplichtingen kijken en verantwoordelijkheden en vaak ook veel gezeik. Aan de andere kant is er het fijne vrijgezellgen leven, met de nadruk op vrij. Op dit moment geen gezeik dus en ben ik relatief gezien heel vrij.

Ik ben dus héél vrij. Er is geen hond die thuis op me wacht als ik thuis kom. Een van de redenen waarom ik geen lief, trouw en knuffel beest heb genomen is de allergie van vele van mijn huisgenoten. Een andere reden is dat ik eigenlijk niet wil dat er een hond op me wacht. Als ik geen zin heb om vandaag naar huis te gaan of morgen zin krijg om naar een ander land te vertrekken dan moet dat kunnen. Een huisdier hebben is ook weer zo'n gedoe. Een huisdier hebben dat is een verantwoordelijkheid en een verplichting.

Ja ik heb moeite met verantwoordelijkheden en verplichtingen. Om deze reden heb ik het tot nu toe ook niet over mijn hart kunnen verkrijgen om deel te nemen aan een team sport of een andere sport waarbij ik steeds op dezelfde dag per week moet trainen. Je zou maar op een vaste dag per week moeten trainen en dat iedere week! Nee, dat moeten dat is niks voor mij.
Daarnaast woon ik om mezelf en mijn ouders 7865 kilometer van mij vandaan is het ook niet mogelijk om me verplicht te voelen mijn ouders een aantal keer per week te bezoeken, wat sommige studenten wel duidelijk ervaren. Het is nu vrij lastig om even langs te wippen (anders zat ik best vaak op de bank bij mijn ouders, denk ik. Bij mijn ouders op de bank is het namelijk best fijn).

Toen ik twee jaar geleden besefte dat ik onmogelijk rond kon komen van de studiefinanciering en niet constant extra geld aan mijn moeder wou vragen ging ik zo snel als ik kon op zoek naar een baan. Een maand na mijn aankomst in Nederland ging ik al aan de slag. Ik had de perfecte baan gevonden. Ik kon aangeven wanneer ik wilde werken en als ik geen zin had of geen tijd was dat ook goed. Perfect toch?
Daarnaast werk ik op dit moment als vrijwilliger bij een tussenschoolse opvang. Dit doe ik maar twee dagen per week voor een uurtje per dag en als ik op andere dagen ook wil werken dan kan ik dat aangeven. En als ik een dag verhinderd ben dan kan ik ook aangeven dat ik niet kan komen. Zo makkelijk is het. Wat fijn!

Dus geen relatie. Geen huisdieren. Geen teamsport. Geen vaste baan. Het komt er op neer  dat ik op het volgen van een studie na geen verplichtingen heb en wanneer ik maar wil van en naar huis kan gaan. Ik zit aan niks vast, behalve aan school dan en dat vind ik soms al ver-schrik-ke-lijk genoeg, want er moet 'zo veel'.






Maar soms zit ik wel 'vast' voor even, en dan krijg ik opeens een bepaalde structuur aangeboden. Op dat moment ben ik er dan eigenlijk toch best blij mee. Een tijdje bleef er bijvoorbeeld een vriendin twee dagen per week bij mij logeren. Ik zorgde dan dat ik om 5 uur thuis was en we kookten en aten samen. Het was gezellig en ik raakte het gewend en eigenlijk vond ik het stiekem best fijn. Maar helaas, de logeerpartijtjes waren an snel weer afgelopen.

Dus nu ga en sta ik weer, waar ik maar wil en eet ik wanneer ik honger krijg. Zelfs een vaste dag per week naar de sportschool gaan heb ik tot nu toe niet kunnen volhouden. Er komt altijd wel wat tussen. Ik kan mezelf er niet toezetten niet te doen wat ik niet laten kan, wanneer ik er maar zin in heb. Als ik dat niet kan dan voel ik me geketend: vast. Niemand houdt van vastzitten.

Ongeveer 5 jaar geleden maakte ik dit 'schilderij'.
Geen kunst werk,.
Toen begreep ik niet wat het betekende maar nu zet het me aan het denken:
Dit poppetje dat worstelt om zijn vrijheid, haast struikelt om dat wat hem vasthoudt en waardoor hij misschien voelt dat hij niet meer kan groeien. Dat poppetje dat er niet tegen kan vast te zitten, dat ben ik.

"Hoe gaat alles tot nu toe?", vroeg mijn mentor laatst. "Prima", antwoordde ik en ik vertelde even in het kort dat ik tot nu toe  al mijn vakken heb gehaald etcetera en daarna vertelde ik uitgebreid over alles wat ik er nog naast doe, wat natuurlijk veel leuker is! Mijn mentor noemde het  'freewheelen'.
Ze had er ook begrip voor dat ik  nog een jaartje extra wil studeren, om wat extra vakken te volgen maar ook om nog even wat meer te kunnen freewheelen! Omdat nu nog zo veel mag en er weinig moet en straks zo veel moet, heb ik het idee!

Ik ben nog jong. Ja, ik wil nog even freewheelen. Laat me alsjeblieft nog even genieten!
Dus "freewheel" ik en leef ik onder het mom van: 'Ik zie wel wat ik doe en wat ik wil. ' Ik zeg niet dat het altijd even goed is, maar dat doe ik wel. En over het algemeen voel ik me zo vrij als een vogel: Heer-lijk!

Maar zo vrij zijn gaat niet altijd goed...