Ik liep door de regen en inhaleerde de frisse wind.
Hier en daar schuilde iemand onder een dakje voor de regen.
Die druppels uit de hemel deden mij niks en konden mij bar weinig schelen.
Terwijl ik liep staarde ik naar de grond en stapte ik over plasjes die zich tussen de tegels hadden gevormd.
Af en toe bekeek ik mijn witte, nieuwe balerinas. Tot mijn grote genoegen waren ze nog wit of beige, of zoiets.
Toen ik het perron bereikte waar mijn trein naar Utrecht zou arriveren restte mij nog 5 minuten. Tijd om nog even een kartonnen bekertje met overheerlijke, weliswaar goedkope, cappuccino te halen.
Ik herkende het gekleurde meisje achter de kassa. Ze had haar haar weer in een klein staartje op haar hoofd gebonden. Het was de tweede keer dat ik haar zag. De tweede keer zeiden we elkaar goedendag.
Volgens mij, herkende zij mij niet. Begrijpelijk, ik ben slechts een van de zo veel gezichten die ze per dag ziet.
'Je cappuccino komt er zo aan', zei ze. De vorige keer had ik ook haast gehad. Ik had toen ook 5 minuten geloof ik en ook cappuccino besteld. Zij had gezegd: 'Er is genoeg tijd' en had mij gerustgesteld.
We hadden met elkaar gelachen over iets, ik weet niet meer wat en toen was ik net als vandaag in mijn trein gestapt.
Naast mij in de trein zaten twee meisjes tegenover elkaar aan hun telefoon gekluisterd. De man naast mij, waarmee ik nauwelijks woorden had gewisseld, las de krant. Een jongen wat verder op schreef wat dingen in een boek. Daarna staarde hij voor zich uit, naar iets of helemaal niets misschien.
Hij was aan het schrijven, ik vroeg me af wat het was dat hij schreef.
Buiten dreven de wolken, grijs en grauw, voorbij.
Het was, het begin van een hele mooie dag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten