Een vrachtwagen was blijkbaar op de A-iets omgevallen. Wij reden er in de bus voorbij. Een massa ramptoeristen stond vanaf de viaduct toe te kijken. Politie en de brandweer waren erbij, een drama dus.
Alle auto's werden omgeleid.
Nietvermoedende was ik ingestapt. Ik koos een plekje in de zon. Heerlijk zo'n warme bus, dacht ik. Al snel merkte ik dat de rit wat langer zou duren dan normaal. Gelukkig had ik een bus eerder gepakt. Toen kwam de bus haast niet meer vooruit.
Op een gegeven moment begon het me iets te lang te duren. Mijn maag leek een beetje van streek. Mijn rug deed pijn. Mezelf masseren terwijl ik in de bus zat bleek geen succes. Mijn mond voelde kurkdroog aan. Een mevrouw in een stoel voor mij nam gulzig een hap van haar appeltje voor de dorst. Had ze er misschien ook nog een voor mij?
Ik slikte wat spuug door en realiseerde me dat ik vandaag geen druppel water had gedronken. Wel een kopje thee en wat sap, koffie (dat juist een dehydraterend effect heeft) maar geen water.
Onrustig begon ik op mijn stoel heen en weer te wiebelen. Ik haalde diep adem en legde mijn hoofd op mijn armen die ik op de hoofdsteun voor me liet rusten, opeens ontzettend wagenziek.
Ik begon te zweten. Het werd me opeens veel te warm. Ik keek om me heen of niemand het zag en tilde heel subtiel mijn arm op en rook onder mijn oksel. Gelukkig, ik stonk niet.
Ik was vergeten dat een bus in de zon net een serre is op wielen. De warmte was verstikkend.
Ik besloot te verhuizen, uit de zon naar een plekje in de schaduw. Mijnbuurvrouw trok haar benen op zodat ik er langs kon. Ik besteeg voorzichtig het trapje in de bus en liep naar achteren terwijl de bus zicht voortbewoog. De drukte op de weg was afgenomen.
Ik kon uit verschillende plekken kiezen. Omdat een wat dikkere jongeman met een rode pet en aan zijn gezichtsbeharing te zien wat rossig haar besloot wat plek voor mij te maken nam ik naast hem plaats. Wat aardig.
Meteen had ik spijt van mijn besluit. Een intense zweetlucht penetreerde mijn neus. Hij glimlachte naar me en begon een oppervlakkig gesprekje.
Ik voelde me al ziek maar nu ging ik haast over mijn nek.Na een uur, in plaats van de normale rit van 25 minuten stapte ik uit de bus bij Utrecht centraal 'Eindelijk' zuchtte de jongeman waar ik helaas naast was gaan zitten. Hij moest eens weten.
Ik besloot de roltrap te nemen omdat mijn hoge hakken niet heel comfortabel liepen. Wie mooi wil zijn moet.. Ja, soms heb ik het er voor over.
Eenmaal op de roltrap merkte ik dat het waarschijnlijk niet mijn geluksdag was. Ik begon te lachen om maar niet te huilen en besteeg de roltrap die het blijkbaar had begeven.
What's next, vroeg ik mezelf af met Murphy's law in gedachten.
Eenmaal in de trein nadat ik tot mijn grote opluchting geconstateerd had dat er geen vertraging was stuurde ik mijn zusje een berichtje. Internet 'wifi in de trein' werkte natuurlijk weer voor geen meter.
We hadden afgesproken elkaar te ontmoeten op Den haag centraal. Ik stuurde:
'Ik heb honger!!!'
Ik voelde me ziek, zwak en misselijk,
Geirriteerd?
Gefrustreerd?
Nee Han- gry...
dat is het juiste woord.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten