Vanmorgen besloot ik heel bewust om op de fiets te stappen in plaats van op de automatische piloot in de bus te springen. Het zonnetje scheen aan de blauwe lucht en het beloofde een redelijke warme dag te worden. Genoeg reden om me op de fiets naar school te wagen.
Het is slechts 15 minuten fietsen van mijn huis naar de universiteit. Ik trapte met klotsende oksels voort. Zweetdruppels gleden langs mijn rug naar beneden. Ik had het snikheet. Tegelijkertijd voelde het alsof mijn oren waren veranderd in klompjes ijs. Ik werd er aan herinnerd waarom ik het bestijgen van een fiets het afgelopen half jaar heb vermeden.
Ik probeerde mijn handen af en toe in de zakken van mijn lente-jas te steken
omdat het voelde alsof ze, ontbloot aan de snijdende wind, langzaam maar zeker veranderden in ijspegels.
We hadden we om 10 uur afgesproken. Een van mijn groepsgenootjes zat al op mij te wachten. Ik streek naast haar neer en toverde mijn laptop tevoorschijn. Gisteren rond 1 uur 's nachts had ik voorgesteld of we nog even konden afspreken om samen naar 'wat dingen' te kijken voordat we het verslag inleverden.
Om 12 uur moesten we het paper inleveren, waar we de afgelopen maanden keihard aan gewerkt hebben. Uiteindelijk waren we vanmorgen ruim 2 uur aan het ploeteren met het herschrijven van het halve verslag. Zet twee perfectionisten bij elkaar en het brengen van 'wat aanpassingen' aan een paper kan erg lang duren.
De deadline kwam steeds dichterbij en we beseften dat we op moesten schieten en misschien wat minder kritisch moesten zijn. Hier hadden we immers geen tijd voor. We mochten niet te laat zijn want dit zou punten aftrek betekenen. Het zweet stond op ons voorhoofd. Ik kreeg het Spaans benauwd en zij nam om zichzelf te kalmeren om de haverklap slokjes van haar water. We lachten nerveus en waren blij dat we de stress met elkaar konden delen onder het mom van : gedeelde stress is halve stress.
Toen we het paper, nog steeds niet geheel naar onze smaak en nog steeds niet helemaal perfect, besloten in te leveren, omdat de tijd nou eenmaal doortikte, wilde de printer niet meewerken. Het printen duurde vervolgens een eeuwigheid en de stapel dat uit de printer rolde bleek met geen mogelijkheid aan elkaar te nieten. Als creatieve oplossing hiervoor nietten we gedeelten van het paper die bij elkaar hoorden aan elkaar en verbogen we een paperclip om de boel bij elkaar te houden.
We haastten ons naar het postvakje waar we de grote stapel papier in moesten gooien. Deze konden we niet meteen vinden en we waren al ruim een kwartier te laat. Dit kon ons punten kosten en dan was ons harde werk voor niets geweest. Toen we de rij postvakken van de docenten hadden gevonden lieten we onze ogen langs de namen glijden op zoek naar de naam van onze eigen docent. Deze konden we nergens vinden. Opeens beseften we dat ze een stukje verder op stond met een aantal andere studenten, rondom een printer. We waren dus niet de enigen die laat waren. Het voeldse alsof de stress van mijn schouders getild werd.
Ons paper ging over de stress die studenten ervaren rondom het kiezen van een master. Na 4 jaar geloof ik dat ik een paper kan schrijven over de stress die ik ervaar rond het op tijd inleveren van verslagen. Dit keer hadden we weer op het laatste moment lopen stressen terwijl we er op tijd aan waren begonnen, er hard aan hadden gewerkt en hadden geprobeerd dit te vermijden.
Ondanks de stress, die we als negatief ervaarden, waren we trots op het resultaat, een boekwerk van 125 pagina's die we aan onze docent overhandigden. Ze staarde er met grote ogen naar en zei doodleuk dat ze ons, pas een uur geleden, heeft teruggemaild dat we de laatste 100 paginas van ons verslag niet hoefden uit te printen. Ze was hier een beetje laat mee, en daarvoor bood ze haar excuses aan. Ze dacht namelijk dat de deadline pas woensdag was. 'Mijn fout'. We hadden dus onnodig lopen stressen maar konden hier gelukkig wel om lachen. Onze andere twee groepsgenoten waren ondertussen nietsvermoedend op weg naar of aan het genieten van een welverdiende vakantie.
Wij waren blij dat het achter de rug was en gaven elkaar een high five en vonden dat het nog even tijd was om te ontspannen. We gingen naar een cafe in de buurten kletsten over gebeurtenissen in het heden, leuke ervaringen uit het verleden, plannen voor de toekomst en spannende vooruitzichten onder het genot van een latte macciato en een glas warme chocolademelk en besloten, ondanks dat we niet meer hoeven samen te werken, contact te houden en nogmaals af te spreken.
In de eerste les van het vak, toen we voor het eerst in een lokaal verzamelden, moesten we brainstormen over een onderwerp en gebaseerd op dat onderwerp een groepje vormen. Ons groepje was al snel gevormd en we zouden daarna samen nog wel een onderwerp bedenken, lekker tegendraads.
Ik ben niet de grootste fan van samenwerken, omdat in theorie samenwerken heet maar in de praktijk vaak niet echt samenwerken is, maar ik kan lachend en met een blij gevoel in mijn hart terugblikken op de afgelopen 2 maanden echt samen werken in een topteam met topmeiden. Het was ondanks de laatste twee uurtjes stress toch een groot succes! Nu wachten op ons cijfer en als het lager blijkt te zijn dan een 8, hebben we afgesproken, gaan we klagen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten