Hansy à Visé

De trein bleek maar twee keer in het uur van Visé  naar Luik te rijden en was net vertrokken. De man die ik was tegengekomen in het loket en die in het Nederlands aan mij had uitgelegd dat gevonden voorwerpen altijd naar Liege Guillemins worden gebracht bleek dezelfde kant op te gaan. 'Voie 2', zei hij. We gingen met de roltrap naar beneden en probeerden erachter te komen wanneer de volgende trein zou vertrekken. Ik ontdekte een bord op het perron en las snel wat er op stond. Hij bleef een hele lange tijd naar het bord met reisinformatie staren alsof hij het niet wou geloven.'Shiiiit', zei hij toen heel nadrukkelijk. Ik moest lachen.



We moesten bijna een uur wachten op de volgende trein. Gelukkig scheen de zon. 'Laten we gaan zitten', stelde ik voor terwijl ik wees naar 3 rode stoelen die wat verderop op het perron stonden. 'Ja', zei hij, ' zitten kost niet duurder.' Het is kost niet meer of is niet duurder, dacht ik, maar ik zei niks. Ik vond het fijn dat hij Nederlands met me probeerde te spreken. Ik hoefde daardoor mijn hoofd niet te breken om in gebrekkig Frans te kunnen communiceren, zoals ik met de man achter het loket wel had geprobeerd te doen.

Hij sprak ook Frans en Duits en een beetje Engels, vertelde hij. Hij vertelde dat het kwam door zijn werk waardoor hij door heel Europa heeft gereden in een 'camionette', een bestelwagen maar dan in het Vlaams.'Het is gans normaal dat men hier meer talen spreekt en dat vind ik heel mooi', zei hij.  Hij kon soms niet uit zijn woorden komen en vloekte op zulke momenten in het Frans met het woord voor poep.

Hij was 60 jaar, vertelde hij. Hij had een dochter die hij alleen had opgevoed nadat zijn vrouw er opeens van door was gegaan. Hij wou voordat hij daar te oud voor werd nog naar Canada en Afrique gaan.  'Afrique is heel mooi', zei hij ' maar er is daar veel geweld en veel moord en daar doet de ene tatatata en dan doet de ander tatata.' Terwijl hij dat vertelde deed hij alsof hij in het rond schoot. 'En dat is niet goed. Ik snap niet waarom het zo is'.


Ik genoot van de manier waarop hij sprak, de manier waarop hij zich uitte, zijn gezichtsuitdrukkingen, alles.  Het was aangenaam kennis maken. 



Hij leefde met twee katten en wou nu geen relatie meer hebben. 'Dat is minder gezeur. Ik kan overal gaan. Ik hoef niet te vragen, mag ik..of te zeggen ik zal..Ik zet gewoon mijn katten buiten en dan kan ik de hele dag weg en als ik terug kom zijn ze daar weer. Ik houd van mijn freedom. als je met twee bent moet je altijd denken aan die ander. Dan ben je niet vrij. '





Zijn gezicht werd heel serieus. 'Je weet nu met die islam niet wat er kan komen.' Hij maakte zich zorgen en ik vroeg me heel even af of hij zo iemand was die moslims haat. 'Ik heb geen probleem met dat geloof, iedereen mag geloven wat ze willen', zei hij toen ' dat is juist heel mooi maar ik heb wel een probleem met dat ze vinden dat het andere geloof minder is. Dat zorgt voor problemen. Het komt allemaal door die problemen die al heel lang duren tussen Israel en Palestina, maar waarom moeten ze met hun problemen naar hier komen? Wat moet dat hier?' Ik begreep hem helemaal maar wat doe je er aan he?

'Moet je hier betalen om een fiets mee te nemen in de trein', vroeg ik. Verder op stond er een man met zijn fiets in zijn hand. De man sprong op onder het mom van 'Ik zal het ffkes vragen' en stapte op de man met de fiets af (Wauw!).  Een fiets in de trein meenemen kost in Belgie 5 euro extra en daarnaast kwam hij te weten dat de man een lekke band had en hierdoor met zijn fiets terug moest naar Luik in de trein. Ik leende de man met de lekke band een pen, die ik uit mijn tas viste . Hij krabbelde iets neer en gaf hem weer terug. Hij had mij aangesproken in het Engels, waardoor ik dacht dat ik met een Amerikaan sprak, maar daarna kletste hij weer in het Frans verder.

We reisden samen naar Liege Guillemins. We keken samen uit het raam en ik had opeens een gratis tourgids die me onder andere de namen van de wateren waar we langs kwamen wist te vertellen en me vertelde over 'Colruyt', een grote supermarkt in Belgie, dat in Nederland, tenminste voor zover ik weet, niet bestaat. Dit verbaasde hem en daarna vergeleken we andere Nederlandse en Belgische ketens met elkaar.
Hij had een goed gevoel voor humor. Hij was Nederlands 'geboort' maar had daar gewoond tot zijn derde en was daarna naar een Frans deel van Belgie verhuisd. Door zijn werk had hij nog Nederlands gesproken 'maar dat was lang geleden', zei hij.

'Waar is je mantel, in je zak?', vroeg hij voordat we uit de trein stapten. Ik vond het lief dat hij zich om mij en mijn mantel, die ik in mijn tas had gepropt, omdat het te warm bleek te zijn om hem te dragen, bekommerde. We namen afscheid met een knuffel èn 3 kussen omdat ik niet wist of ik hem nou moest kussen of moest knuffelen, waardoor het uiteindelijk een soort mix werd van beiden
'Wel naar Afrika en Canada gaan he?', zei ik. 'Ik ben koppig genoeg om dat echt te doen', zei hij. En zo gingen we uit elkaar...

Hoe heet u eigenlijk had ik na een tijdje aan de man waar ik het afgelopen uur, onderuit gezakt in de zon, mee had zitten kletsen.
' Hansy, H-A-N-S-Y, dat is uit het Duits. Mijn vader heette Hans. Hansy betekent kleine Hans maar ik ben bijna 2 meter, dus ik ben altijd de kleine geweest maar de kleine is best groot geworden.'