Een lentedag in 'U-tje'.

De zon breekt deze dagen eindelijk door en eist zijn plekje op tussen de eigenwijze grijze wolken die ons de afgelopen weken hebben natgeregend. Je voelt het in de lucht en zweet letterlijk uit je winterjas, je hoort het aan het vrolijke geklets van de mensen en het gekwetter van de vogels en je ziet het, onder andere in de winkeletalages.

Het zonnetje scheen en het was een perfecte dag om (doelgericht) te winkelen naar iets waardoor ik er zeker van kan zijn dat het niet lijkt alsof ik morgen in mijn zwarte jurk naar een begrafenis ga in plaats van naar een bruiloft. 

Pastelkleuren, ze waren overal. Zo netjes, zo mooi, zo zacht, zo lief, bla bla, naar mijn persoonlijke en uitgesproken mening zo suf!

Pastel, loop naar de ... 

Ik zocht naar GEEL en naar ROOD, naar levendige kleuren. De zoektocht naar geel gaf ik al snel op. 'Ja geel.. We hebben niet zo veel geel.' Rood kan ook dacht ik toen. Rood, de kleur van in dit geval de liefde maar toevallig, ook de kleur van haat, want tussen haat en liefde zit een dunne lijn? 'Kan ik je helpen? ', 'O, je zoekt naar rood, we hebben deze kleur...' maar wat dan rood hoorde te zijn was meloen-achtig. In een andere winkel (accesoires in de Hoog Catherijne)  besloot ik niet om hulp te vragen. De medewerkster leek haar telefoon interessanter te vinden dan haar enige klant (Foei: vind ik niet kunnen! ).

In de V&D onderdrukte ik de neiging om de glijbaan te nemen en moest ik mezelf eraan herinneren dat ik geen 5 meer ben maar bijna 23 (maar ik wil ooook, het is oneerlijk!).

Mijn maag knorde. Ik was best wel een beetje heel erg trots op mezelf en het feestje van de maand moet je vieren en, vergeet alles wat ik gezegd heb, je hebt geen reden nodig om jezelf te trakteren op chocola dus ik trakteerde mezelf op een heerlijk stuk brownie MET slagroom en verse muntthee MET honing.

AANGERADEN!

Ik zat aan een tafel met uitzicht op iedereen die op deze mooie dag geld besloot uit te geven, in een restaurant dat mij vandaag voor het eerst is opgevallen en als een paddestoel uit de grond lijkt te zijn geschoten: King Arthur aan de oude gracht in Utrecht. 

Het personeel is er vriendelijk en de brownie is er heerlijk. Er was ook worteltaart en ik had eens iets anders kunnen proberen maar de keus was snel gemaakt toen ik 'huisgemaakte brownie' op de kaart zag staan. De brownie was heerlijk, zacht, met stukjes walnoot, smeeuiig, perfect! 

Ik had (te) veel winkels afgestruind. Mijn benen deden pijn maar mijn missie was geslaagd. Winkelen is vermoeiend en ik snap niet hoe vrouwen het voor hun plezier, urenlang, kunnen doen. Ik verlangde ernaar om met mijn voeten omhoog te zitten of nog beter te liggen en helemaal niks te doen! Helaas, nog een bezoek aan de kruidvat omdat je sommige dingen, vooral op sommige tijden van de maand, soms echt nodig hebt.

Er stond een lange rij bij de kassa. Ik sloot aan. Er stond een mevrouw achter me. Opeens stond ze naast me. Wat is ze aan het doen, vroeg ik mezelf af maar ik besteedde er niet te veel aandacht aan.  Het was eindelijk mijn beurt om af te rekenen, tenminste dat dacht ik maar toen sprong die mevrouw waar aan ik niet veel aandacht had besteed, heel subtiel, maar niet subtiel genoeg voor me. Ik zei niks, noem me gerust conflict vermijdend, maar het liefst wilde ik haar een schop onder haar ongemanierde kont, terug naar achter in de rij, geven. In plaats daarvan deelde ik een veel betekende glimlach met de meneer achter mij die net zoals ik niks zei maar het ook had zien gebeuren en wachtte ik geduldig op mijn beurt.

Eindelijk thuis! Het was een opluchting om mijn schoenen op mijn matje voor mijn kamerdeur achter te kunnen laten. Ik probeerde tevergeefs mijn benen te rekken en strekken maar het wou niet baten.

Balen: Het leven komt in de weg van capoeira', zei een vriend uit mijn groep gisteren. Morgen ja, maar niet vandaag. Vandaag geen deadlines, geen bruiloft en geen familie op bezoek.  Ze hebben de afgelopen weken hevig geprotesteert tegen de plotselinge en onaangekondigde rust die ik heb gegeven,maar vandaag zal ik dan eindelijk, krakend en kreunend, weer mijn vastgeroeste spieren en scharnieren trainen. 

En trouwens...Ik was niet in U-tje, ik was 'gewoon' in Utrecht en ik ga nooit naar 'Rotto' of 'Roffa'. Ik ga naar Rotterdam!