Een Belgische grap zeker?

In Vise lukte het me niet om te communiceren met de man achter het loket die Nederlands noch Engels sprak.  Een Afrikaanse man hielp me met vertalen. 'Elle a oublie son sac dans le train.'(zoiets) En toen werd ik naar Luik gestuurd. Op naar Luik dus.

 Ik keek in de trein uit het raam. Ik vind Belgie veel mooier dan Nederland. Het landschap heeft iets magisch. De huizen zijn net iets anders. Het groen is net iets groener?

We reden langs Bressoux naar Liege. Ik zocht naar het toilet. Die was 'devant' in de trein, zei de conducteur. We reden Liege binnen. 'Het is allemaal vernieuwd', vertelde Hansy. 'Het heeft veel geld gekost. Voor zo veel geld zoiets lelijks maken: nee! Maar dat is modern he? ' Hij trok een heel vies gezicht en ik schoot in de lach. Maar hij had gelijk. Het station van Luik was inderdaad modern.

Ik liep het station uit en in de richting waarin ik dacht dat het centrum lag. Gelukig werkte mijn internet niet en daardoor liep ik niet in mijn telefoon verdiept over straat, anders was ik door de schots en scheve Luikste stoeptegels geheid onderuit gegaan. De mensen die langs liepen zeiden 'Bonjour!' toen ik ze aan keek (Wat leuk!)

'Je cherche le centrum?', zei ik tegen iemand die aan de weg werkte.
'Le centre?', ja natuurlijk 'le centre', niet 'le centrum'. Hij dacht even na. 'Uhhhmm tout le droit' en hij wees naar rechts. In het Duits Immer gerade aus dus of zoals ze in het Nederlands zouden zeggen: alsmaar rechtdoor.
Ik liep rechtdoor. Langs gebouwen, hotels, kantoren, parken en speeltuinen. In het park van Liege leerde een mevrouw haar dochtertje fietsen. Aan het betraande gezicht van het kind kon ik zien dat het niet helemaal wou lukken.

Ik ging de hoek om en rook opeens de hele sterke geur van urine. Ik had er vandaag toevallig in mijn boek (Elf, een roman) over gelezen. Het verhaal speelt zich in Belgie af. Mannen pissen hier echt op straat, dat was geen grapje, dacht ik. Geen wonder dat iedereen, die blijkbaar beter wist dan ik, aan de overkant liep...





Het was heel opvallend: Er liepen overal Afrikanen, vooral mannen en vrouwen, sommigen in Afrikaanse klederdracht, met hun kinderen, heel soms jonge meiden. Ik heb niks tegen Afrikanen maar in Nederland kom je ze niet zo vaak tegen. Wat ook heel opvallend was en waar ik wel een hekel aan heb, was dat het centrum bezaaid was met zwervers die op de grond zaten of naast je kwamen lopen en je aanspraken om zo bedelend geld bij elkaar te schrapen. Ik verstond ze niet maar ik deed ook net alsof ik niet begreep wat ze van mij wilden.


Ik liep verder door de stad en dacht iemand te herkennen die ik nog nooit eerder heb gezien. Ik keek hem aan totdat hij mij aan keek. Hij keek mij aan en ik keek terug totdat ik merkte hoe raar hij mij aan keek. Toen keek ik hem ook raar aan en daarna liepen we verder in tegenovergestelde richting.






Hansy had gezegd dat het gemakkelijk te lopen was van het station van Liege Guillemins naar het centrum maar het bleek veel langer te zijn dan ik had gedacht, veel veel langer. Mijn schoenen, mijn voeten die nog nog leden aan de aftermath van de capoeira training van gisteren en de Luikse straten bleken geen goede combinatie te zijn. Al was Luik best leuk, voelde ik me heel alleen terwijl ik door de grote stad dwaalde, het was heet en dan weer koud en ik wist niet zo goed of ik mijn vest nou aan moest doen of uittrekken, en ik was dood moe!

Ik liep de coffeeshop, Get your mug, binnen. Een heerlijke latte macciato caramelle moest troost bieden. De mensen waren vriendelijk , ik kon mijn telefoon opladen en hun wifi gebruiken om contact te zoeken met de wereld. Het liefst wou ik mijn hoofd neerleggen op de tafel en even in het cafeetje slapen. De tranen prikten achter mijn ogen. Zomaar opeens voelde ik me verdrietig en moederziel alleen.

Zo zat ik daar een tijdje, voor me uit starend. Het voelde alsof ik wachtte op een date die niet kwam opdagen. Ik overwoog om wat te eten te kopen zodat ik zonder last te hebben van mijn geweten wat langer kon blijven zitten en zo wat langer van hun wifi en elektriciteit gebruik kon maken. Ik nam toen het besluit niet meer geld en tijd te verspillen en geen bagel te kopen maar naar het station terug te lopen en terug te gaan naar waar ik vandaan kwam (Wat deed ik hier?!)

De trein terug naar Maastricht was 5 minuten te laat, maar 5 minuten leek een eeuwigheid. Ik sprong elke keer even de lucht wanneer de luide vrouwenstem uit de palen schalde, waar ik dan toevallig met mijn gehoorstelsel net naast stond. Ik snakte er naar weer terug te zijn op Nederlandse bodem.

In de trein terug naar Nederland at ik een kleine banaan gekocht bij de Albert Heijn en trok ik de conclusie dat ik meer hou van een grote banaan van de Jumbo. Ook dronk ik eindelijk mijn fles mangosap leeg die de hele dag als een soort baksteen in mijn tas had gezeten. Mijn tas maakte dat mijn schouders pijn deden en dat mijn rug zweette.

Ze hebben in Belgie trouwens hele leuke bordjes in de trein, veel leuker dan die saaie, formele Nederlandse borden.

Ik had wel een leuke dag gehad maar ik had in mijn missie gefaald maar ik ben er toch al, dacht ik, dus kan ik net zo goed de stad verkennen en er van genieten.

Dit avontuur begon als volgt. Ongeveer twee weken geleden bracht ik een bezoek aan mijn moeder en oma, die verbleven in een hotel, in Maastricht. Ik had mijn groene handtas bij me en mijn rugzak omdat ik zou blijven logeren.
Het ging al meteen mis. Ten eerste stapte ik in de verkeerde trein naar Maastricht Randwyck, niet in die ene van de Veolia maar die ene van de NBMS, die na een korte stop in Maastricht Randwyck doorrijdt naar Belgie.
Ik stapte in en voelde me erg onzeker. Stopt deze trein wel in Maastricht Randwyck, vroeg ik mezelf af. 'Stopt deze trein in Maastricht Randwyck', vroeg ik daarom ook aan medepassagiers. 'Nee, deze gaat naar Belgie', antwoordden zij. De trein zou over 10 minuten vertrekken dus ik sprong er snel uit.



 Ik liep een beetje rond op het perron en ik zag op het bord staan dat de trein wel zou stoppen in Randwyck dus ik stapte, in een andere coupe, weer in. Toen ik aan kwam in het hotel in Randwyck had ik alleen mijn rugzak bij me. Waar was mijn handtas? Het was toevallig 1 april maar ik kon er niet om lachen: Mijn tas was doorgereisd naar Belgie.  Sommige mensen zouden geen moeite doen om helemaal naar Belgie te gaan om een tas te halen maar ik wilde mijn tas terug en ook de inhoud, die ik slechts 3 dagen had aangeschaft.


Eenmaal in Vise aangekomen, nadat ik 2,5 uur had gereisd vanuit mijn woonplaats vertelden ze me dat mijn tas niet daar lag maar in Luik. Daardoor was ik, nadat ik een uur had gewacht op de volgende trein, verder gereisd naar Luik. Dit duurde zo'n 15 minuutjes.
Eenmaal in Luik en nadat ik had uitgelegd dat ik eerst was gebeld door iemand in Vise en vandaag door hen naar Luik was gestuurd vertelde de dame achter de balie dat mijn tas daar, in Luik, ook niet lag.
Ze belde naar Hasselt, waar mijn tas in eerste instantie was gevonden en een medewerker in Hasselt vertelde haar dat mijn 'sac' 10 dagen geleden verstuurd is naar Vise. Daar was ik helaas al geweest, waardoor ik in Luik terecht was gekomen.
In totaal had het zo'n 4 uur geduurd om in Luik te komen en de terugweg duurde weer zo'n 4 uur, wat langer dan normaal, door een wisselstoring.

'Kom een andere dag maar even terug', stelde de dame in Luik voor.
Ha ha. Een belgische grap zeker?