Het was leuk om de glimlach en de warmte te zien in de ogen van alle mensen die langsliepen. Ze floten en ze groetten vriendelijk. Ik moest de vaat grotendeels alleen doen maar dat vond ik niet erg.
Het was (goede) vrijdag en het was rustig.
Een mevrouw liep langs en op haar gezicht kon ik lezen dat haar iets dwars zat. Wat is er mis, vroeg ik me af. Al snel kwam ik erachter. 'Sommige mensen moeten heropgevoed worden', zei ze wijzend op de prullenbak voor restafval die uitpuilde. Wat plastic verpakkingsmateriaal stak er uit. Ik was geneigd haar te zeggen dat ze haar bui niet moest laten verpesten door zoiets kleins maar ik hield mijn mond en duwde het uitpuilend vuil nadat ze weg was gelopen, wat dieper weg in de prullenbak.
Ik had eerder in deze spoelkeuken gestaan. Ik had er een keer gewerkt met een Indiase man. Hij woonde al ruim 30 jaar in Nederland en was niet van plan terug te keren. We kletsten gezellig en zongen mee met de muziek op mijn telefoon. Ik kwam hem daarna nogmaals tegen op een borrel van ons uitzendbureau. We kenden alleen elkaar en het was leuk elkaar weer tegen te komen.
Een jonge vrouw zette haar vuile vaat in de kratten. Ik herkende haar meteen. Ze werkte nu als receptioniste binnen het bedrijf, vertelde ze. Ze had intern gesolliciteerd en de baan gekregen. Nu maakte ze meer uren en verdiende ze meer geld dan ze had verdiend als cateringmedewerker. Ik herinnerde het me dat toen we samen in de spoelkeuken werkte ze me had verteld over haar driejarige dochter en dat ze was gestopt met school en er over na aan het denken was dit weer op te pakken. We spraken over haar toekomstplannen. Ik had geprobeerd haar advies te geven. Nu kwam ik haar weer tegen in nette kleding dat haar heel goed stond en ik was oprecht ontzettend blij voor haar. 'Het is leuk je weer te zien', zei ik, toen zij weer terug ging naar de receptie en ik weer verder ging met afwassen, en ik meende het.
Ik probeer altijd te groeten, 'alstublieft' te zeggen en 'dankuwel' en mensen een fijne dag te wensen en te glimlachen. Ook heb ik geleerd van mijn ouders om mensen die een stuk ouder zijn dan ik met 'u' aan te spreken en hen niet bij hun voornaam te noemen.
Ik ben altijd in voor een praatje met vreemden en ik kijk ze graag in de ogen op zoek naar wat er verborgen ligt in hun hart.
De mensen waren vriendelijk, gooide hun afval netjes weg in de daarvoor bestemde vuilnisbakken en zetten hun vaat vervolgens zorgvuldig in de daarvoor bedoelde kratten. De meeste mensen groetten mij en wensten mij een fijn weekend toe toen ze weer vertrokken. 'Fijne feestdagen!', riep ik ze na. 'Ga jij het vieren?', vroeg een man. 'Ja, voor de verandering', zei ik. Het is alleen omdat mijn oma en mijn moeder in Nederland zijn dat ik het dit jaar vier en puur voor de gezelligheid en niet voor de religieuze redenen erachter.
De drie uurtjes van mijn dienst vlogen aardig snel voorbij. Mijn collegas kwamen met z'n allen helpen in de spoelkeuken aan het einde van de middag. 'Hoe oud ben jij?', vroeg Halim, een van mijn vijf collegas. '22', zei ik. 'Ze is 22', zei Halim tegen Grietje. 'Als ze had gezegd dat ze 16 was hadden we het ook geloofd.' Het was niet de eerste keer dat ik dit hoorde en tot de dag van vandaag weet ik niet of ik het als een compliment moet beschouwen dat ik op iemand lijk die nog op de middelbare school zit terwijl ik bezig ben met het afronden van mijn bachelor op de universiteit. Het heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat ik zingend rondhuppel door de spoelkeuken (want dat hoor je niet meer te doen als je 22, bijna 23 bent?). 'Zing eens een deuntje voor ons', zei Halim. 'Nee', zei ik. 'Oh nu durf je opeens niet meer.' Halim moest lachen. 'Je kan lekker zingen hoor', zei Grietje.
Het was leuk om weer in de spoelkeuken te staan in plaats van wc's te scrobben. De mensen waren vrolijk en vriendelijk.
Het was weer een leuke dag uit het leven van ...een uitzendkracht.
Het was weer een leuke dag uit het leven van ...een uitzendkracht.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten