lachen!

Ik zou te laat zijn op werk maar dat kon me niks schelen. Ik had al een keer eerder met mijn collega van vandaag gewerkt en hij was ook wel eens te laat. Het is een wonder dat ik uberhaupt ben gegaan. Ik was bijna teruggekeerd en weer in mijn warme bed gedoken. Bijna. Om kwart over 6 was ik uit huis vertrokken, nadat ik slechts 3 uurtjes nachtrust had gehad, mijn eigen schuld, dikke bult.

Mijn sjaal hield de kou niet tegen en mijn jas bleek niet dik genoeg te zijn. Mijn handen pastten niet in mijn zakken en werden geteisterd door de gure wind.
Ik voelde me niet zo heel fijn, eigenlijk best wel erg beroerd en toen, voor ik er erg in had kotste ik midden op straat. Ik liep verder zonder achterom te kijken met mijn gedachten bij de persoon, waarschijnlijk een zakenman die zich haastte naar werk in een net pak met dure schoenen, die er 's ochtends vroeg in zou trappen, heerlijk.




Ik ging aan het werk ondanks dat ik me misselijk voelen. Mocht ik weer moeten overgeven, dacht ik, dan hang ik op dat moment waarschijnlijk toch boven de pot, ik moest namelijk weer wc's scrobben, dus dan komt het helemaal goed. Tijdens het schoonmaken van de eerste paar toiletten moest ik mezelf er van weerhouden niet de rest van de inhoud van mijn maag er uit te gooien.

EW! 

De dag verstreek langzaam maar ondanks dat ik vermoeid was en om de zo veel tijd steken in mijn buik voelde heb ik ontzettend veel gelachen.
Toen ik de eerste 45 wc's alleen moest schrobben ging het heel traag. Ik kon mijn slakkengang maar niet versnellen. Ik klaagde erover tegen Polat, mijn collega. Hij zei: 'Je moet sjnel werken', dus yalla yalla (opschieten).
Samen met Polat maakte ik de laatste 50 toiletten schoon en samen leegden we alle vuilnisbakken. Samen was veel leuker dan alleen en ging 'sjneller'. We kletsten veel terwijl we schoonmaakten.

In de kantoren moest ik de zakken met koffiedrab legen en vervangen en de prullenbakken schoon maken. De koffiedrab deed me denken aan de Turkse koffie die ik in Istanbul heb gedronken.

Turkse koffie

BAH!

'Woon jij alleen', vroeg Polat. Ik vertelde hem dat ik in een studentenhuis woon en dat dat gezellig is maar dat het ook best vies kan zijn. ' Ja, sommige mensen zijn rommel. Sommige mensen zijn netjes. ', zei Polat.








'Hoe oud ben jij?', vroeg Polat op een gegeven moment. '22, zei ik. ' Ik dacht 18, 19 echt waar', zei Polat. Grappig: Ik werd dit keer 3 jaar ouder geschat, dan dat ze me meestal schatten op werk!

We gingen met het schoonmaakkarretje de 16 verdiepingen af. Polat liep tegen de lift aan en ik schoot in de lach. 'Waarom lach jij?, vroeg hij. Zijn hoofd werd meteen knalrood alsof er een schakel was omgedraaid. Toen moest ik nog harder lachen.  Hij gaf me een vriendschappelijke klap op mijn schouder. '










Er waren veel van zulke momenten waarop ik ontzettend moest lachen. Hij maakte bijvoorbeeld de brandspuit schoon met een doekje. 'Ja want als er brand uitbreekt moet het schoon zijn', grapte ik en ik moest lachen om mijn eigen grap. ' Jij bent blij vandaag. Jij lachen. Dat is gezellig!', zei Polat.  'Jij bent een grappig meisje!'

Ik zag een reclamebord staan van Appelsientje. 'Ze krijgen hier een keer per week een pak gratis meer naar huis ', zei Polat. 'Ahww dat wil ik ook! Mag ik ook?'
'Volgende keer, ik bewaar voor jou. Je kan nu niet krijgen want we kregen gisteren en jij was er niet', zei Polat. Toen herinnerde hij zich iets: 'Maar ik heb nog een pak in de werkkast.'  Inderdaad, hij had nog een pak appelsap staan dus in de pauzes dronken we appelsap  uit sapconcentreaat verkregen van vruchtensap (appel 69%, citroen), water en natuurlijk aroma. 'Neem de rest maar mee naar huis', zei Polat. Ik bedankte hem en daarna verdween de halfvolle pak appelsap in mijn tas



Het werk zat er op. 'Eindelijk', zuchtten wij allebei. We gingen zitten en Polat strekte zijn zere rug. We dronken samen nog wat koffie. 'Hoe lang werk je hier al, ',vroeg ik. '3 maanden', zei hij. Dit verbaasde me omdat ik de indruk had gekregen dat hij al heel lang binnen het bedrijf werkzaam was.
Hij vertelde over zijn werkervaring ' Ik had eerst een Turks restaurant', zei hij ' Dit is tijdelijk. Minimum salaris is niks.'

Polat was blij want 'Het is bijna weekend', zei hij . 'Het is woensdag', zei ik.  'Ja maar de rest van de dagen na maandag en dinsdag gaan sjnel', zei hij. Ik moest lachen.  'Lachen, lachen, lachen', zei Polat.  Toen ik naar huis ging wenste ik Polat een fijn weekend toe. 'Bijna, bijna!', zei hij en ik moest lachen, weer lachen.














Ik ging naar huis. Ik zat in de trein naar Utrecht toen mijn telefoon ging Wie zou dat zijn, dacht ik. Het was Polat. We hadden net nummers uitgewisseld om misschien een keer te gaan dansen. Dat is snel, dacht ik en pakte mijn telefoon op.  'Je hebt mijn sleutels mee genomen', klonk het aan de andere kant van de lijn. 'Nee hoor, volgens mij niet', zei ik, 'Laat me even kijken'. Ik voelde aan de bobbel in mijn zak, dat helaas zijn sleutels was. 'Oh nee', kreunde ik.  'Sorry!', zei ik. 'Kan gebeuren',  zei Polat. Zo te horen vond hij het wel grappig maar ik kon er echt niet om lachen.

Een oude dame zat tegenover me in de  trein en vroeg: 'Een fout gemaakt?' Ik legde uit dat ik om kwart voor 7 aan het werk was gegaan , wat er gebeurd was en dat het betekende dat ik een trein terug moest nemen naar Amersfoort terwijl ik net op weg was naar Utrecht centraal  'Ik wil naar huis!', jammerde ik.  'Sterkte arm kind', zei de lieve oude dame en ik stapte uit. Terug naar Polat.






Ik probeerde er al de hele dag achter te komen waarom ik me nou zo beroerd voelde. Opeens wist ik het! Maandag avond had ik even snel kip dat vanaf  donderdag in de koelkast had gestaan naar binnen gepropt. Op internet staat dat het niet  verstandig is om kip langer dan 2 dagen te bewaren.






Voordat ik dan eindelijk naar huis ging besloot ik wat te eten. Ik eet niet graag junk food behalve wanneer ik me beroerd voel. Wanneer ik me beroerd voel eet ik graag troep. Dit keer dus burger king. Ik vond 2 losse euro's in mijn tas en de rest van het geld werd gesponsord. Ik bestelde een burger die er op het plaatje heel mooi uitzag maar in echt...Nouja het smaakte redelijk. Het smaakte wel naar echt vlees, in plaats van naar dat karton wat ze je in de Mac Donalds voeren.

Wat klopt er niet?

'Heb je wat gegeten?, had Polat gevraagd, toen ik zijn sleutels kwam brengen. 'Nee' zei ik. Hij toverde 3 euro tevoorschijn.'Ik eet thuis wel', probeerde ik.  'Neem maar/ Koop maar wat patat ', zei de lieve Polat. Ok dan, en toen moest ik lachen, weer lachen.