When in Baarn...(NL)

Ik zat in de sprinter, op weg naar Baarn, tegenover een man met hele opvallende witte haren in zijn wenkbrauwen. Het waren er een paar en echt heel opvallend maar het stond hem niet slecht. Witte haren in een zwarte wenkbrauw, dat heeft wel wat.
We hadden elkaar alleen even gegroet maar we spraken niet met elkaar. Opeens hoorde ik geknor. Ik wist dat het zijn maag was en ik schoot in de lach. Hij bood zijn excuses aan:  'Sorry, nog niet gegeten.'  'Maakt niet uit', zei ik lachend. Zo raakten we aan de praat.

Hij bleek hoofdadministrateur te zijn binnen een consultancy bedrijf. Zwaar werk, dacht ik, maar aan de andere kant, het was 15:00 uur en hij was nu al op weg naar huis. Hij gaf daarnaast nog voetballes aan kinderen. Leuk! 'Maar het seizoen is afgelopen en dan kijk ik wel of ik er mee door ga', zei hij.

We spraken over zijn werk en over mijn werk en het was gezellig. We stapten samen uit de trein en hij wees mij de weg naar het centrum. We wensten elkaar succes toe, in het leven, schudden elkaar de hand en liepen in tegenovergestelde richting. Aardige man, dacht ik en het was ook meteen een heel warm welkom in Baarn.




Ik liep op weg naar het centrum, zo'n 8 minuutjes lopen,  langs dit restaurantje. Het zag er heel gezellig uit maar het is gewoon maar naar 'iets' vernoemd (Cosa). Dat vond ik grappig.

Wat bracht mij eigenlijk naar Baarn?: Er was werk aan de winkel. Maar mijn werk was snel gedaan en daarna wandelde ik door de gezellige winkelstraat van Baarn. 'Er is maar een lange winkelstraat', had de aardige meneer uit de trein verteld.

Baarn is best mooi, heel anders dan zo'n grote stad met van die doorsnee winkels. Het heeft iets autentiek.

Er waren bomen en bloemen en beeldjes en schattige ouderwetse winkeltjes.
Vooral dit beeld trok mijn aandacht en deze gedacht kwam in mij op : Liefde is... je veilig voelen bij elkaar.

Ik  liep een kledingwinkeltje binnen, Ik was nog niet eens de drempel over en ik kreeg een warm welkom met de vraag: 'Wil je koffie?' Boden ze in elke winkel maar koffie aan!
'Kom je uit Baarn?'. 'Ik ben hier voor het eerst', antwoordde ik. ' Voor de eerste keer dus jij geeft al je geld uit hier.' De man, van Turkse afkomst gok ik, moest lachen.
'Waarom ben je in Baarn', vroeg hij. 'Werk',  zei ik 'en geld uitgeven.'
Wat een leuke man. Ik voelde me op mijn gemak in de winkel en paste wat kleren. Voor jou 15 euro', zei hij. 'Mag ik kijken?' En 'hij kwam kijken toen ik een broek had gepast. 'Ik weet niet of ik dit neem hooor..' 'Staat je mooi maar koop wat je wilt', zei hij.

Ik was aan het afrekenen en besloot geen geld meer uit te geven. Toen vielen mijn ogen op een hele kleurrijke spijkerbroek. Shit, dacht ik. 'Deze ga ik ook nog even passen.' 'Ik zoek jou maat, small toch', zei hij en zocht een broek voor mij in mijn maat.

Ik paste de broek. 'Dit is echt een leuke broek voor meisjes van jouw leeftijd', zei hij. Ik keek hem lachend aan 'Hoe oud ben ik dan volgens jou?' Hij lachte terug en dacht even na.. '18/17?' Ik moest lachen 'bijna 23' Hij was verbaaasd. 'Wat eet je om er zo jong uit te zien?' vroeg hij. 'Gezond', zei ik.
Ik stond op het punt de winkel uit te lopen. Hij bood me nogmaals koffie of thee aan. Ik zei: 'Nee bedankt', en vertrok met wat geld minder in mijn zakken maar een leuk bezoek en gesprek met deze vriendelijke man en 2 nieuwe broeken.

Ik besloot geen geld meer uit te geven. De authentieke boekenwinkel uit 1870 ging ik daarom niet binnen. Dat was veel te gevaarlijk.

Ik weerstond  ook de verleiding om bij de kaasboer een stuk kaas te kopen. De kaasboer liet me denken aan mijn eerste bezoek aan een kaasboer, jaren terug in Zeist (La Tur). Mooie herinnering, mooi winkeltje, vriendelijke mensen.

Toen liep ik weer terug naar het schattige stationnetje.

Tot ziens Baarn. Het was me een genoegen.